Ο μοναδικός υπουργός που παραιτήθηκε είναι ο Μαυρογιαλούρος! Ο μοναδικός υπουργός που παραιτήθηκε από φιλότιμο είναι ο Μαυρογιαλούρος!

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Η Άννα Bildeberg Διαμαντοπούλου ξαναχτυπά


Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες σχετικά με το Νέο Λύκειο που προωθεί η Αννα Διαμαντοπούλου. Πολλές οι ενστάσεις και δικαιολογημένες. Η μεγαλύτερη αλλαγή ίσως είναι η εκπόνηση ομαδικών και ατομικών ερευνητικών εργασιών. Και εδώ χωράει πολύ συζήτηση, αλλά δείτε πώς ανοίγουν οι κερκόπορτες της άλωσης της ελληνικής γλώσσας. Κάποιες από αυτές τις εργασίες θα ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ!

Μετά δηλαδή το υποχρεωτικό μάθημα Αγγλικών στα παιδάκια πρώτης δημοτικού, όπου θα εκπαιδεύονται με έναν ιδιότυπο τρόπο ως δίγλωσσα αφού θα ξεκινούν να μαθαίνουν παράλληλα ελληνική και αγγλική, το επόμενο βήμα είναι η εκπόνηση των εργασιών σε μια ξένη γλώσσα παραγκωνίζοντας την επίσημη γλώσσα του κράτους!


Δεν πέφτουμε απ’τα σύννεφα βεβαίως. Η κα Διαμαντοπούλου, μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, από την εποχή που ήταν επίτροπος στην ΕΕ έκανε προτάσεις ώστε να γίνει η αγγλική δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας. Τώρα κάνει ότι μπορεί από την θέση που βρίσκεται, να περάσει ανθελληνικές θέσεις. Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να αλλάξουν και τα Πανεπιστημιακά πτυχία ίσως και να επιβάλλουν κι εκεί την αγγλική ώστε να γίνεται αποδεκτό από ξένα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα; Δεν αποκλείεται!

Φυσικά κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι κατά στην γλωσσομάθεια. Αλλά όταν η εκμάθηση μίας γλώσσας γίνεται παραγκωνίζοντας την επίσημη του κράτους, ή όταν οι ενδοσχολικές εργασίες στο ελληνικό σχολείο να εκπονούνται στην αγγλική, τότε τα πράγματα μοιάζουν εξόχως επικίνδυνα. Γιατί η γλώσσα δεν είναι ένα απλό εργαλείο επικοινωνίας. Είναι σκέψη, ιδέες και πολιτισμός. Όταν υποβαθμίζεις την γλώσσα σου υποβαθμίζεις τον πολιτισμό σου.

Δυστυχώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν άκουσα να κάνει μνεία στο ζήτημα.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

Βίντεο πού σοκάρει


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Το τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και η αναγκαιότητα της άμεσης δημοκρατίας


Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει τελειώσει. Η ελληνική κυβέρνηση πραξικοπηματικά και αντισυνταγματικά υπέγραψε μια επαίσχυντη δανειακή σύμβαση με την οποία παραχωρούνται άνευ όρων στις τράπεζες, για πρώτη φορά στην ιστορία των συμβάσεων, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας καθώς και όλα τα δημόσια και ιδιωτικά περιουσιακά της στοιχεία. Ταυτόχρονα, όμως, χάνεται από δω και στο εξής και η δυνατότητα του ελληνικού λαού να μπορεί να παίρνει ο ίδιος τις σημαντικότερες αποφάσεις που αφορούν τη ζωή και την ύπαρξή του. Οι αντιπρόσωποί του, δηλαδή η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο, δεν είχαν καμία νόμιμη εξουσιοδότηση να υποθηκεύσουν για πάντα το μέλλον του στους διεθνείς και ντόπιους τραπεζίτες.


Ο θεσμός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας όχι απλά δείχνει ότι έχει ξεπεραστεί αλλά έχει φτάσει σε ένα νέο ποιοτικό επίπεδο, στο να οργανώνει καταστροφές προς όφελος του χρηματιστικού κεφαλαίου σε βάρος του ελληνικού λαού.

Σήμερα οι μεγάλες αποφάσεις οικονομικές και πολιτικές δεν παίρνονται ούτε καν από τα ίδια θεσμοθετημένα όργανα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως είναι το Κοινοβούλιο. Έχουν παραμεριστεί με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο γιατί ακόμα κι αυτά αποτελούν εμπόδιο για την ύπαρξη του χρηματιστικού κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι η δανειακή αυτή σύμβαση ούτε καν επικυρώθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο, όπως προβλέπει το σύνταγμα.

Και όχι μόνο αυτό. Από δω και πέρα η δημοσιονομική πολιτική, η φορολογία, τα όρια συνταξιοδότησης, τα ελλείμματα, το χρέος και γενικότερα όλη η οικονομική πολιτική της χώρας θα καθορίζονται από ένα πανευρωπαϊκό κέντρο μέσω του συμφώνου ανταγωνιστικότητας, με επικεφαλής τη Γερμανία και τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες.

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι συνυφασμένη με την αποξένωση της κοινωνίας από το κράτος και τη συγκέντρωση της εξουσίας από μια ελίτ. Ήταν η μορφή που πήρε η δημοκρατία την εποχή των αστικών επαναστάσεων για να εκφράσει τις ανάγκες μιας νέας ανερχόμενης τάξης, παραχωρώντας στο λαό το δικαίωμα της εκλογής των αντιπροσώπων του με σκοπό να μπορέσει το κράτος να έχει την αποδοχή της κοινωνίας για να μπορέσει αυτό να κυβερνήσει.

Η πολιτική έχει γίνει «τέχνη» που την ασκούν ορισμένοι υποτίθεται ειδήμονες οι οποίοι καθορίζουν τη ζωή και το μέλλον μας. Σας πολίτες, εν λευκώ εξουσιοδοτούμε τους αντιπροσώπους μας να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό μας. Οι αντιπρόσωποί αυτοί δεσμεύονται με γενικότητες να μας εκπροσωπήσουν για τέσσερα χρόνια και αποφασίζουν για συγκεκριμένα και καθημερινά μέτρα χωρίς να έχουν έγκριση από μας για το καθένα ξεχωριστά.

Έχει φτάσει, όμως, στο τέλος ο οικονομικός τρόπος κυριαρχίας που τους επέτρεπε να λειτουργούν ενάντιά μας και υπέρ μεγάλων οικονομικών μονάδων. Ένα νέο μοντέλο παραγωγής που θα βγει από την κατάργηση του χρηματιστικού κεφαλαίου απαιτεί και ένα νέο είδος έκφρασης της δημοκρατίας για να μπορέσουν να ικανοποιηθούν οι ανθρώπινες ανάγκες σήμερα. Γιατί σαφώς το ζήτημα της δημοκρατίας δεν μπορεί να ξεχωριστεί από την οικονομία.

Η μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και η πληρέστερη ενημέρωσή τους για να αποφασίζουν πιο σωστά δεν αρκεί για να κάνουν τους πολίτες να πάνε πιο κοντά στη δημοκρατία. Χρειάζεται να υπάρξει η άμεση συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση και λήψη όλων των αποφάσεων που τους αφορούν.

Η άμεση δημοκρατία έχει την καταγωγή της στην αθηναϊκή δημοκρατία κατά την οποία οι αποφάσεις του δήμου δεν λαμβάνονταν από ειδικούς και εμπειρογνώμονες αλλά από όλους τους πολίτες. Οι ειδικοί ήταν ασήμαντοι γι’ αυτό και οι άρχοντες έβγαιναν με κλήρωση και όχι με εκλογές. Κυρίαρχος θεσμός λήψης των αποφάσεων ήταν η λαϊκή συνέλευση. Η αρχή της δημοκρατίας ήταν ο κάθε πολίτης να γίνεται εκ περιτροπής άρχων και αρχόμενος έτσι ώστε να εμποδίζεται η συγκέντρωση εξουσίας σε μια ελίτ.

Στις μέρες μας η κατάρρευση των πολιτικών ηγεσιών, των κομμάτων και γενικά η αμφισβήτηση σε κάθε μορφή αντιπροσώπευσης ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία όπου η άμεση συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση και τη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τους ίδιους είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία.

Είναι ζωτικής σημασίας το να ψηφίζουμε όλοι μας αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον α’ ή β’ δρόμο. Να έχουμε όλοι δικαίωμα να διοικούμε, να αποφασίζουμε και να δικάζουμε. Αυτό σημαίνει ενεργός συμμετοχή.

Σήμερα συζητείται πολύ το θέμα της αυτοοργάνωσης. Αναπτύσσονται πολύ καλές συζητήσεις που παίρνουν καμιά φορά οξύτατες αλλά ταυτόχρονα αναγκαίες μορφές. Τη στιγμή που παλεύουμε για άμεση δημοκρατία όλες οι απόψεις είναι ανοικτές και ευπρόσδεκτες ακόμα και αν μας εξοργίζουν. Αυτή όμως είναι η αρχή της, διαφορετικά πέφτουμε στην παγίδα να έχουμε ένα άλλο κόμμα με το οποίο όποιος συμφωνεί ακολουθεί και όποιος διαφωνεί φεύγει.

Για να λειτουργήσει η άμεση δημοκρατία δεν χρειάζονται προγραμματικές διακηρύξεις με τη μορφή καταστατικού με τις οποίες άλλος θα συμφωνήσει και άλλος όχι. Δεν πρέπει να αναζητούμε ακόμα κι ένα ελάχιστο επίπεδο ιδεολογικής συμφωνίας. Δεν πάμε να φτιάξουμε ένα νέο κόμμα.

Σαφώς και μπορεί να γίνουν από ορισμένους προτάσεις ολοκληρωμένες και όσο πιο ολοκληρωμένες τόσο το καλύτερο, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνούμε όλοι στην ίδια πρόταση. Αυτό που θα ενώσει πραγματικά είναι η άμεση δημοκρατία, να διαφωνούμε σε ότι θέλουμε και όταν η πλειοψηφία θέλει κάτι να το αποφασίζουμε. Αυτό μειώνει τα λάθη. Είναι ο μόνος δρόμος για την ενότητα όλων των πραγματικά προοδευτικά σκεπτόμενων ανθρώπων.

Δεν βάζουμε όρους στην άμεση δημοκρατία. Δεν φοβόμαστε να βάλουμε σε ψηφοφορία καμία άποψη. Όλες οι απόψεις είναι δεκτές. Το μόνο πράγμα βέβαια που δεν μπαίνει σε ψηφοφορία είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα γιατί τότε παύουμε να υπάρχουμε σαν άνθρωποι.

Η άμεση δημοκρατία δεν έχει αντιπροσώπους για την υλοποίηση των αποφάσεων αλλά μεταφορείς των αποφάσεων. Έτσι αποκλείεται ο παραγοντισμός.

Η αντιπροσώπευση οδηγεί στην αδράνεια των ανθρώπων από τα πολιτικά πράγματα. Ο κάθε αντιπρόσωπος από τη στιγμή της εκλογής του γίνεται παράγοντας, επιβάλλεται λόγω της ιδιότητάς του πάνω στην κοινωνία και χρησιμοποιεί την εκλογή του συνήθως για δικό του όφελος και για τη δική του ματαιοδοξία. Αναγορεύεται ειδήμων λόγω της αναγκαστικής ενασχόλησής του με το αντικείμενο, εκμεταλλεύεται τις γνωριμίες, τις διασυνδέσεις του, δημιουργεί «αυλή» και κλίκες για να τον στηρίζουν.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι από τη στιγμή που εκλέγουμε τους αντιπροσώπους μας δεν υπάρχει λόγος εμείς να έχουμε ενεργή συμμετοχή. Θεωρώντας ότι οι αντιπρόσωποί μας λειτουργούν για τα συμφέροντά μας περιμένουμε απ’ αυτούς να μας λύνουν τα προβλήματά μας, γινόμαστε έτσι αδιάφοροι, άβουλοι, απομακρυνόμαστε από τα κοινά και θεωρούμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας να είναι έξω από μας, απόμακρο και έτσι αδύνατο να το αλλάξουμε.

Στις μέρες μας η αξιοποίηση της ηλεκτρονικής τεχνολογίας ανοίγει πολλούς δρόμους για την εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας, ενώνοντας ανά πάσα στιγμή ευρεία στρώματα του πληθυσμού οργανώνοντας έρευνες, συζητήσεις, δημοψηφίσματα πάνω σε όλα τα θέματα που μας απασχολούν.

Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με στερεότυπα και με τον τρόπο που λειτουργούν τα πολιτικά κόμματα εμποδιζόμενοι έτσι να βλέπουμε καθαρά την έννοια της δημοκρατίας.
Το δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων είναι ατομικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου και δεν παραχωρείται ούτε μεταβιβάζεται σε κανέναν αντιπρόσωπο. Κανένας δεν είναι ικανότερος από τον καθένα από μας στην άσκηση εξουσίας.

Ομάδα Πολιτών Ηλιούπολης

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Τράπεζες, ΜΜΕ, κυβέρνηση: Το τρίγωνο της... διαφθοράς


Μόνο σ ένα βαθιά διεφθαρμένο κράτος-βλέπε Ελλάδα-οι Τραπεζίτες επιλέγουν να σπρώξουν ένα σκασμό εκατομμύρια ευρώ σε ξιπασμένα ΜΜΕ ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο οι πρακτικές των τραπεζών τους.

Πώς να εξηγήσεις διαφορετικά τη φούσκα των τραπεζικών δανειοδοτήσεων προς τις εταιρείες των ΜΜΕ;

Τι εχέγγυα είχαν οι κύριοι τραπεζίτες όταν δανειοδοτούσαν όλον αυτό το μηντιακό υπόκοσμο;


Κάποιοι ανυπόληπτοι τραπεζίτες-δεν είναι όλοι ίδιοι, υπάρχουν και αξιοπρεπείς άνθρωποι-επέλεγαν να ληστέψουν οι ίδιοι τις τράπεζές τους και να παραδώσουν την λεία τους, ως δανεικά κι αγύριστα, στον υπόκοσμο των ΜΜΕ.

Με τι αντάλλαγμα άραγε, πέρα από τη συγκάλυψη στις βρώμικες μεθόδους των τραπεζών;

Τώρα όμως, όλοι μαζί αυτοί οι ξιπασμένοι κύριοι παρεούλα με τους κρατικοδίαιτους διαφημιστάδες, έφτασε η ώρα να πάρουν το πούλο.

Τέρμα τα δίφραγκα στη ρημαγμένη χώρα.

Κρανίου τόπος η Ψωροκώσταινα και κανείς καναλάρχης η ξεπεσμένος μηντιάρχης, δεν μπορεί να διασώσει τον αδίστακτο τραπεζίτη που λήστευε την τράπεζά του.

Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν οι εγχώριοι κίναιδοι της οικονομίας.

Όσο για τις κυβερνήσεις; Ποιες κυβερνήσεις; Οι τράπεζες κάνουν κουμάντο μέσα από την επιβολή των εκάστοτε (τραπεζογενών) υπουργών Οικονομικών.

Τώρα που η φούσκα έσκασε ας απολαύσουμε τη ξεφτίλα τους, σ όλο της το μεγαλείο

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Ένα ντοκυμαντέρ που αποκαλύπτει τα αίτια της κρίσεως

INSIDE JOB [Greek subs] from ΕΛΛΗΝ ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟS on Vimeo.


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Γιώργος ο... γοργοπόδαρος


Όπως θα είδατε στα πλάνα, ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, βγήκε από την πίσω πόρτα του κτιρίου στην Ερμούπολη κι άρχισε σχεδόν να τρέχει.

Γιατί;

Την εξήγηση δίνει ο Χάρρυ Κλυνν:

Και δε μου λες πρωθυπουργέ του μνημονίου, τι απέγινε εκείνος ο έρμος ο συνταξιούχος που περηφανευόσουν ότι σε σταμάτησε στο δρόμο και σου έδωσε τη σύνταξή του για να σώσεις την πατρίδα;

Και οι κάτοικοι της Σύρου θελήσανε να σε συναντήσουν για να σου δώσουν κι αυτοί το… μισθό τους, αλλά εσύ, πουλημένο αμερικονοτσανάκι, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, φρόντισες να τους αρπάξεις το μισθό μέσα από την τσέπη τους, ως άλλος ληστής και κοινός κλέφτης του ιδρώτα του Ελληνικού λαού.

Σας κράζουν και σας πετάνε γιαούρτια άθλιοι εφιάλτες, σε λίγο ούτε για κατούρημα δεν θα μπορείτε να πάτε χωρίς τη συνοδεία των ΜΑΤ!

Ξεκουμπιστείτε, γλοιώδη υποκείμενα, που έχετε το θράσος να μιλάτε ισονομία και Δημοκρατία!

Ξεκουμπιστείτε, όσο είναι ακόμα νωρίς ή ετοιμαστείτε από τώρα να καθίσετε εκεί που σας αρμόζει…

Στο εδώλιο των ξεπουλημένων, των εχθρών του λαού και των δοσίλογων…
Πηγή Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Μνήμη Ευαγόρα Παλληκαρίδη


Ο εθνικός μας ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Τότε που ο ελληνισμός γεννούσε ακόμα ήρωες και όχι "Νεοκύπριους" μειοδότες και "τσιφτετέλληνες" απατεώνες...

Του αντρειωμένου Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο θάνατος…
Δημήτρης Νατσιός


«Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη λευτεριά».
Ευαγόρας Παλληκαρίδης


13 Μαρτίου του 1957, Κύπρος, Λευκωσία. Ο 19χρονος μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Πάφου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης οδηγείται από τους Άγγλους δήμιους, στην αγχόνη. Παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για απονομή χάριτος, η αγγλοβασίλισσα Ελισάβετ και το δολοφονικό όργανό της στην Κύπρο, ο Κυβερνήτης Χάρτινγκ, αρνούνται πεισμόνως. Ο εθνομάρτυρας ανεβαίνει γαλήνιος τα σκαλοπάτια της θυσίας και της δόξας. Το εικονοστάσι του Γένους, το Συναξάρι της πατρίδας λαμπρύνεται μ’ έναν ακόμη ήρωα.



Στις 5-12-1955 ο Ευαγόρας άφηνε τα μαθητικά θρανία και ανέβαινε «κλέφτης στα βουνά» προσχωρούσε στην θρυλική Ε.Ο.Κ.Α. Γράφει ο πατέρας του Μιλτιάδης Παλληκαρίδης: «Φεύγοντας από το σπίτι ο Ευαγόρας, κατά τις 4 μ.μ. επέρασεν από το Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου, και αφήνει επί της έδρας το εγερτήριο σάλπισμά του. Και γράφει προς τους συμμαθητές του, και γράφει προς τους φίλους, γράφει σε κάθε τίμιο μαθητή, γράφει σε κάθε Κύπριο:

«Παλιοί συμμαθηταί:
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας∙ κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγον ελεύθερο αέρα∙ κάποιος που μπορεί να μην το ξαναδείτε, παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό μονάχα».
Και στη συνέχεια γράφει στον μαυροπίνακα ο ήρωας – ποιητής τον «Θούριο» του: «Θα πάρω μιαν ανηφοριά/ θα πάρω μονοπάτια…». Το ποίημα αποτελούμενο από 8 στροφές τελειώνει με την εξής προφητική για την ζωή του:
«- Κόρη πανώρια θα της πω
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου
μονάχα αυτό ζητώ».
(Από το βιβλίο: «Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο έφηβος ποιητής και ηρωομάρτυρας», Π. Στυλιανού, Λευκωσία 1986).


Σήμερα το μνήμα του, κενό γιατί οι Άγγλοι έκαιγαν με ασβέστη τα λείψανα των αγωνιστών, βρίσκεται στα «Φυλακισμένα Μνήματα» της Λευκωσίας, μαζί με τους άλλους αντρειωμένους που ο θάνατός τους, θάνατος δε λογιέται. Οι Άγγλοι κατακτητές εξαφάνιζαν τα ιερά κόκαλα των αγωνιστών του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., διότι αγνοούν ως γνήσια δυτικά περικαθάρματα, ότι η μνήμη δεν αλυσοδένεται. Η μνήμη είναι το πιο ισχυρό αμυντήριο ενός έθνους. Κι αν σήμερα κάποιοι τσαρλατάνοι της ιστοριογραφίας παλεύουν να την εξαλείψουν ματαιοπονούν. Έγραφε ο Σεφέρης τον Οκτώβρη του 1954 στην αδελφή του Ιωάννα από την Κύπρο για τους Κύπριους: «Ένας πιστός λαός, πεισματάρικα και ήπια σταθερός. Για σκέψου πόσοι και πόσοι πέρασαν από πάνω τους. Σταυροφόροι, Βενετσιάνοι, Τούρκοι, Εγγλέζοι – 900 χρόνια. Είναι αφάνταστο πόσοι πιστοί στον εαυτό τους έμειναν και πόσο ασήμαντα ξέβαψαν οι διάφοροι αφεντάδες πάνω τους. Και τώρα γράφουν στους τοίχους των χωριών τους: «Θέλωμεν την Ελλάδα μας κι ας τρώγωμεν πέτρες…». (Ν. Ορφανίδη, «Η πολιτική διάσταση της ποίησης του Γ. Σεφέρη», εκδ. «ΑΣΤΗΡ», σελ. 171). Πώς άλλαξαν τα πράγματα; Σήμερα «τρώγωμεν» την Ελλάδα, χωρίς το «μας» και τις πέτρες τις «θέλομεν» για να τις εκσφενδονίζουν, οι μπουχτισμένοι από καλοπέραση και τεμπελιά γόνοι των βορείων προαστίων, κατά των εχθρών του λαού: των καταστηματαρχών που οδεύουν σε λουκέτο.

Παρένθεση: Οι δολοφονίες των δυο αστυνομικών, όπως και πριν από ενάμιση περίπου χρόνο των τριών υπαλλήλων τράπεζας, οι οποίες καταπώς φαίνεται θα μείνουν ατιμώρητες, προμηνύουν το κακό που έρχεται. Ελπίζουμε να προφτάσει ο λαός και όχι οι ψυχανώμαλοι κουκουλοφόροι ή οι χιλιάδες λαθροβιούντες μουσουλμάνοι κατακτητές που μας μισούν.

Επανέρχομαι: να αναπνεύσουμε λίγο από τον αέρα που φτέρωνε τον Ευαγόρα, τον Αυξεντίου, τον Μάτση. «Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια». (Ελύτης)
Στο άκουσμα του θανάτου του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο Δωδεκανήσιος Φώτης Βαρέλης έγραψε ένα εξαίσιο ποίημα, το οποίο ο ραδιοσταθμός της Λευκωσίας το μετέδωσε τότε ως δημοτικό κυπριακό τραγούδι. Το παραθέτω:

«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης τους δεμένος,
οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.


Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.


Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα. -
Παρόντες όλοι; -
Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει. -
Παρόντες, λέει ο δάσκαλος∙ και με φωνή που τρέμει: -


Σήκω Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη. -


Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.


Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ σα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».


Αυτό το αριστούργημα περιεχόταν στο παλιό - προ του 2006 - βιβλίο Γλώσσας της Στ΄ Δημοτικού, στο γ΄ τεύχος. Δεν άρεσε στα κνώδαλα του πολυπολιτισμού. Τους φάνηκε προφανώς «εθνικιστικό». Για ηρωισμούς θα μιλάμε τώρα στους μαθητές. Ο ηρωισμός είναι μια «παρωχημένη στάσις ζωής». Αίματα και κόκκαλα, θα δημιουργήσουν ψυχολογικά προβλήματα στα παιδιά, δεν θα κοιμούνται, θα βλέπουν εφιάλτες. Ενώ «οι συνταγές μαγειρικής», «οι οδηγίες χρήσης καφετιέρας», «η Σόνια, η γάτα που έγινε ήρωας» ανταποκρίνονται πλήρως στην υψηλή αποστολή της διά βίου….βλακείας. Να βγαίνει ο Παλληκαρίδης από τα βιβλία και να μπαίνει στη θέση του συνταγή για μακαρόνια με κιμά. Αχ, δυστυχισμένη πατρίδα «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια».

Και πώς να μη θυμηθείς και πάλι τα λόγια του Σεφέρη που εξεικονίζουν αριστοτεχνικά αυτό που βιώνουμε σήμερα. «Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό». Στις κρίσιμες ώρες που περνάμε, όσοι Έλληνες, πρέπει να βροντοφωνάξουμε: «Σήκω Ευαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παύλε, σήκω Μάρκο, σήκω Διάκο, να μας πείτε ελληνική ιστορία…».

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Αυτό το βίντεο απαντά σε όλες τις ερωτήσεις!



Ξεσκεπάζει το προδοτικό σχέδιο των κομμάτων και παρουσιάζει την μοναδική λύση πού έχουμε. Μην το χάσετε με τίποτα!

Διαβάστε περισσότερα...

Καθώς πέφτουν οι μάσκες


Συνεχόμενα πλέον τα αποκαλυπτήρια για την κατοχική συμμορία που ξεπουλάει τη χώρα…
του Ν.Δαπέργολα

Καθώς διανύουμε μόλις τον τρίτο μήνα του 2011, οι μάσκες για τον ΓΑΠ και τον κυβερνητικό του θίασο δείχνουν επιτέλους ότι έχουν πια αρχίσει να πέφτουν στα μάτια ακόμη και των πιο αφελών. Η πρόσφατη δήλωση Ντερούζ για τα 50 δισεκατομμύρια ευρώων που πρέπει να «βρει» η Ελλάδα μέσα στα επόμενα 3 χρόνια, αλλά και η επακόλουθη αποκάλυψη Στρος Καν για την απόπειρα προσφυγής του προεδρεύοντος καρτούν στο ΔΝΤ ήδη από τα τέλη του 2009, ήχησαν αναμφίβολα πολύ εμφατικά, μέσα σε ένα ούτως ή άλλως ευρύτερο τοπίο προϊούσας καταστροφής με διαλυμένη οικονομία, κατεστραμμένα νοσοκομεία, εκμηδενισμένα δημόσια ταμεία, εξουθενωμένους καταστηματάρχες, αποχαυνωμένη εκπαίδευση, χαοτικά διοικητικά «καλλικρατικά» φαινόμενα και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός, τραγικά συμπτώματα πλήρους αποσύνθεσης και αποσάθρωσης σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς του δημόσιου και ιδιωτικού μας βίου.

Ένα τοπίο που θα πρέπει να είναι κανείς καθ’ ολοκληρίαν διανοητικά καθυστερημένος για να μην αντιλαμβάνεται ότι σε πολύ λίγο θα είναι πλέον τοπίο σεληνιακό.




Για τη μεν περίπτωση Ντερούζ, να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι η δήλωση δεν ήταν βεβαίως δείγμα κακεντρέχειας ή ανθελληνισμού κάποιου…κακού ξένου, όπως μας σέρβιραν τα εγκάθετα βοθροκάναλα, αλλά η σκληρή πραγματικότητα, όπως προκύπτει και επιβάλλεται από το λεγόμενο «επικαιροποιημένο μνημόνιο», το οποίο ασφαλώς οι χυδαίοι νενέκοι της πασοκικής συμμορίας ήταν εκείνοι που το υπέγραψαν και του οποίου ασφαλέστατα τον συγκεκριμένο όρο γνώριζαν πολύ καλά.

Άρα λοιπόν προς τι η «οργή» με την οποία όλα αυτά τα πολιτικά ανθυποσκύβαλα αντιμετώπισαν τον τροϊκανό αξιωματούχο; Τόσο πολύ θύμωσαν δηλαδή, επειδή αποκαλύφθηκε κάτι που ήθελαν επί του παρόντος να αποκρύψουν και να μας το πασσάρουν αργότερα, κατάλληλα φινιρισμένο και επαρκώς προετοιμασμένο από τα χύδην παπαγαλάκια των Καψοτρεμοπρετεντέρηδων και των λοιπών τηλεοπτικών τους χαλκείων;

Σε κάθε περίπτωση βέβαια πρόκειται για άλλη μια απόπειρα αυτής της απίστευτης ληστοσυμμορίας να υποτιμήσει τη νοημοσύνη μας και για άλλη μια σαφέστατη απόδειξη ότι μόνο ως υποζύγια και ηλίθιους ιθαγενείς μάς αντιλαμβάνεται. Και ήταν τόσο εξόφθαλμη απόδειξη, που έβγαλε πολύ κόσμο από τα ρούχα του. Η άκρως εντυπωσιακή έκρηξη π.χ. του Χάρρυ Κλυνν, που μίλησε για «σοσιαλιστικά ψοφίμια, εφιάλτες, νενέκους, εθνοπροδότες και σκουλήκια» που τους χρειάζεται κρεμάλα, ενώ για τον ίδιο τον ΓΑΠ επιφύλαξε τον άκρως…τιμητικό τίτλο του «αρχιηλίθιου υπαλλήλου του αιματοβαμμένου διεθνούς κεφαλαίου» αποδεικνύει ξεκάθαρα του λόγου το αληθές.

Δεν ήταν ωστόσο μόνο ο προρρηθείς, που στο κάτω-κάτω τυγχάνει και…σεσημασμένα αθυρόστομος (αν και μεταξύ μας, ΠΟΤΕ ξανά με τέτοιο τρόπο). Λίγες μέρες αργότερα έρχεται ο Γ.Δελαστίκ με ένα απίστευτο άρθρο, στο οποίο κάνει λόγο για τον ΓΑΠ ως το «πιο μισητό πολιτικό κάθαρμα που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα» και για την κυβέρνησή του ως «αδίστακτη ληστρική πολιτική συμμορία» που ασκεί την πλέον αντιλαϊκή πολιτική και μάλιστα αυτοβούλως και όχι ελέω Τρόικας: «Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων» γράφει «δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες… Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ.Παπανδρέου τού εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία. Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο, που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι …δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από …αριστερά (!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη…προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς».

Απίστευτα σχόλια από έναν κορυφαίο πολιτικό αναλυτή με παροιμιώδη μάλιστα (έως χτες) μετριοπάθεια και ψυχραιμία. Μια ακόμη έκρηξη που δείχνει και αυτή καθαρά τον δρόμο στον οποίο μας οδηγεί ο φερόμενος ως πρωθυπουργός του υπό πώλησιν ψευδοκράτους και όλος ο πασοκικός συρφςτός ολόγυρά του.

Και ταυτόχρονα έρχεται φυσικά και η δήλωση του Στρος Καν ότι ο λεγάμενος είχε ζητήσει…ΔΝΤ ήδη από τον Δεκέμβρη του 2009. Μια δήλωση που επιβεβαιώνει αυτό που και εμείς (μεταξύ βεβαίως πολλών ακόμη άλλων) εξαρχής λέγαμε και γράφαμε ότι ΓΑΠ και σία ήξεραν πολύ καλά τι συνέβαινε με την ελληνική οικονομία και ότι η προσφυγή στο εξωμεγαλοτραπεζικό σκυλολόι της Τρόικας ήταν προαποφασισμένη και φυσικά ουδόλως προέκυψε μέσα στο 2010. Πολύ χρήσιμη αναμφίβολα και αυτή η νέα ψηφίδα στο μεγάλο σοσιαλιστικόν παζλ που ευκόπως θα τιτλοφορούσαμε «Διάλυση και υποθήκευση της χώρας σε ξένους μεγαλονταβατζήδες». Χρήσιμη όχι τόσο για μας, όσο για τους παρ’ ημίν ηλιθίους που θεωρούσαν έως τώρα το μεν Μνημόνιο ως σωτηριώδη μονόδρομο, τους δε επικριτές του ως γραφικούς ακραίους που διεγείρονται με εκτός τόπου και χρόνου θεωρίες συνωμοσίας.

Είναι απανωτές λοιπόν οι αποκαλύψεις και πλέον απολύτως επαρκείς για να πείσουν ακόμη και τους αφελείς – σε συνεπικουρία φυσικά του πλέον πειστικού..επιχειρήματος, που δεν είναι άλλο από τη νεκρή αγορά, τις πτωχευμένες επιχειρήσεις, τις μειώσεις των μισθών, τα κοπάδια των απολυμένων, την ατιμωρησία των μεγαλοκλεφτών, την υπερευημερία για τους τραπεζικούς μεγαλοκαρχαρίες. Άνθρωποι που το 2009 ψήφισαν τον «ηλίθιο αρχιυπηρέτη του αιματοβαμμένου διεθνούς κεφαλαίου», άνθρωποι που στήριζαν ελπίδες στο «πιο μισητό πολιτικό κάθαρμα που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα», άνθρωποι που μέχρι πρόσφατα ψέλλιζαν ακόμη για πράσινους σοσιαλισμούς (και άλλα…πράσσειν άλογα), στέκουν τώρα μουδιασμένοι, καθώς παίρνουν πλέον να ξυπνούν από τον κωμικοτραγικό τους λήθαργο, που βάσταγε ακριβώς 30 χρόνια.

Μόνο οι απολύτως ανεγκέφαλοι, καθώς και οι έχοντες απτό συμφέρον, μπορούν να συμπορεύονται πλέον με τον χυδαίο συρφετό, που σέρνει τη χώρα εσκεμμένα και απολύτως συνειδητά προς την καταστροφή.

Είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι σε λίγο καιρό θα συμβεί και αυτό που πάλι ο (τέως) μετριοπαθής Δελαστίκ μας καλεί: να τους πάρουμε με τις πέτρες. Να είναι τουλάχιστον αυτή η πραγματική ωφέλεια που ο πράσινος κουίσλινγκ (ο τελευταίος αυτός – και πλέον γελοίος – επίγονος μιας απολύτως καταστροφικής οικογένειας πρακτόρων παπατζήδων), καθώς και απαξάπαν το ελεεινό σκυλολόι του θα αφήσουν πίσω τους; Η συμβολή τους δηλαδή στην κατάρρευση του ληστρικού οχετού που ονομάστηκε Μεταπολίτευση; Η συμβολή τους στην ανάνηψη των κοιμισμένων από το χρήμα, τις ιδεοληψίες και τη βλακεία νεοελλαδίτικων μικρονοϊκών εγκεφάλων του ύστερου 20ού αιώνα; Οψόμεθα.

Είναι βέβαιο ότι το σύστημα έχει ακόμη αντοχές. Εκείνο που απομένει είναι να δούμε πόσες. Η αλήθεια ωστόσο είναι πως δεν αρκεί να το κοιτάμε και να περιμένουμε. Ας βάλουμε κι εμείς το χέρι μας, με στόχο την όσο γίνεται πιο γρήγορη κατάρρευσή του. Ας το βάλουμε τώρα, πριν να είναι πολύ αργά για όλους μας…

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Αφιερωμένο στους προσκυνημένους



Διαβάστε περισσότερα...

Το Μνημόνιο, η οικονομική κρίση, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, και 65.000 έλληνες με συσσωρευμένο πλούτο ο οποίος ισοδυναμεί με 4 φορές το ΑΕΠ τη

Το πραγματικό ποσό που έχει δανειστεί το ελληνικό δημόσιο, το κεφάλαιο δηλαδή των δανείων του ελληνικού δημοσίου, δεν υπερβαίνει το 7% του συνόλου του δημοσίου χρέους. Δηλαδή στα 340 τόσα δις ευρώ του χρέους, το κεφάλαιο που έχει πραγματικά δανειστεί το ελληνικό δημόσιο, δεν υπερβαίνει τα 20 δις ευρώ. Ολα τα υπόλοιπα είναι κεφαλαιοποιήσεις τόκων. Δανειστήκαμε 20 και βρεθήκαμε να χρωστάμε 340. Χώρια το τι έχουμε πληρώσει ως τώρα.


Ο παραπάνω υπολογισμός ισχύει με σχετικά μικρή απόκλιση μια και το ελληνικό δημόσιο δεν έχει ακόμη δώσει στην δημοσιότητα λεπτομερείς πληροφορίες για τον δανεισμό του.

Στην τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο δανείστηκε συνολικά 490 δις ευρώ, από τα οποία το 97% πήγε στην αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Και μόλις το 3% πήγε στο λεγόμενο δημοσιονομικό έλλειμμα.
Είμαστε έτσι σε καθεστώς χρεοκοπίας εδώ και πάνω από μια δεκαετία, μια και το ελληνικό δημόσιο επιβιώνει αναζητώντας δάνεια στις διεθνείς αγορές για να πληρώνει τα παλαιότερα δάνειά του. Κι αυτό είναι ο ορισμός της χρεοκοπίας

Το κράτος όμως δεν είναι επιχείρηση ώστε, όταν χρεωκοπεί, ο δανειστής να μπορεί να προβαίνει σε κατασχέσεις. Και αυτό είναι ο εφιάλτης του κάθε δανειστή. Ούτε μπορεί να σύρει ο δανειστής ένα κράτος σε δικαστήρια με το ερώτημα της κατάσχεσης περιουσιακών του στοιχείων. Διότι το κράτος ασκεί εθνική κυριαρχία. Από την οποία η ελληνική κυβέρνηση παραιτήθηκε με την θέλησή της “άνευ όρων και αμετάκλητα” όπως επι λέξει λέει η ρήτρα του Μνημονίου.

Στη συζήτηση στην βουλή για τον προϋπολογισμό το 2009 έγινε φανερό ότι και τα δύο κόμματα (ΠαΣοΚ και ΝΔ) γνώριζαν, και μάλιστα με αριθμούς και όχι με γενικότητες, την κατάσταση του δημοσίου χρέους και τους κινδύνους στους οποίους οδηγούσε αυτό το χρέος.

Η κυβέρνηση Καραμανλή γνώριζε πως λόγω της ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί πια με το χρέος. Η πλευρά του ΠαΣοΚ πλειοδότησε σε ψηφοθηρικά συνθήματα (“λεφτά υπάρχουν”) προεκλογικά, εν γνώσει της ότι επρόκειτο περί ψεύδους, ώστε να αποσπάσει ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που θα της έδινε την δυνατότητα να εφαρμόσει τα μέτρα που εφάρμοσε.

Για να εφαρμοστεί η πολιτική που εφάρμοσε το ΠαΣοΚ έπρεπε να δημιουργηθεί ένα κλίμα. Ετσι από τον Δεκέμβριο του 2009 και για τουλάχιστον ένα δίμηνο, μπήκαμε σε μια περίοδο όπου κυβέρνηση, διεθνείς κερδοσκόποι και Ευρωπαϊκή Ενωση, προετοίμασαν την κατάσταση.

•Οι κερδοσκόποι άρχισαν να αγοράζουν μαζικά, ασφάλιστρα ομολόγων του ελληνικού χρέους (CDS και naked CDS). Αγοράζοντας μαζικά CDS σημαίνει ότι ο αγοραστής ποντάρει στην ξαφνική άνοδο της τιμής τους. Ούτε η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια άλλη “ενδιαφερόμενη” κυβέρνηση, ούτε βέβαια η Ευρωπαϊκή Ενωση διανοήθηκε, ακόμη και σε κείνη την περίοδο μόχλευσης, να ζητήσει να τεθούν κανόνες στην διεθνή αγορά (στο Λονδίνο γίνονται όλα) αυτή των ασφαλίστρων ομολόγων. Στο κερδοσκοπικό αυτό παιχνίδι εικάζεται ότι συμμετείχαν και μεγάλα ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα.
•Η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών, είχαν επαφές και συνομιλίες, με αυτούς που φέρονται να διακινούν το μεγαλύτερο όγκο ασφαλίστρων ομολόγων παγκοσμίως (Πόλσον, Σόρος κλπ) και οι οποίοι είχαν στήσει το παιχνίδι με τις μαζικές αγορές ασφαλίστρων.
•Στην φάση αυτή έγιναν και οι “περίεργες” κυβερνητικές δηλώσεις. Οτι δεν υπάρχει περίπτωση προσφυγής στο ΔΝΤ, ενώ όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων και από τις δηλώσεις Στρος Καν, οι επαφές με το ΔΝΤ είχαν ήδη γίνει. Τότε, τον Δεκέμβριο του 2009, έγιναν και οι δηλώσεις περί μειωμένης εθνικής κυριαρχίας του πρωθυπουργού, ενώ ακόμη δεν έχουμε καν Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση. Και φυσικά οι δηλώσεις περί Τιτανικού κλπ. Την επομένη της κάθε δήλωσης τα sreads εκτινάσσονταν. Από όλον αυτόν τον ντόρο, οι διεθνείς αναλυτές υπολογίζουν πως οι κερδοσκόποι κέρδισαν 17 δις ευρώ.
Η ελληνική κυβέρνηση, πριν προσφύγει στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό στήριξης, δεν διερεύνησε την πιθανότητα να δανειστεί από άλλες πηγές. Στο ταξίδι του, εκδρομή χωρίς σοβαρό λόγο, στην Ρωσία ο πρωθυπουργός, το οποίο κατέληξε στην γνωστή προτροπή Μεντβένιεφ “απευθυνθείτε στο ΔΝΤ”, διαβεβαίωνε τους ρώσους παράγοντες πως “δεν υπάρχει πρόβλημα” με το ελληνικό χρέος, χωρίς καν να ζητήσει οποιαδήποτε ρωσική βοήθεια.

Και ενώ, σχετικά με το δημόσιο χρέος, το διεθνές δίκαιο αλλά και τότε πρόσφατη απόφαση του ΟΗΕ, του Απριλίου 2010, έδιναν την δυνατότητα στην ελληνική κυβέρνηση να προστατέψει τα ελληνικά συμφέροντα, η κυβέρνηση προτίμησε το ΔΝΤ και την μηχανισμό στήριξης. Με αποτέλεσμα να έχουμε, τον Μάιο του 2010, αυτό το Μνημόνιο και αυτή την δανειακή σύμβαση, στα οποία συμπεριλαμβάνονται πρωτοφανείς όροι, πρωτοφανείς για την διεθνή πρακτική. Οροι τέτοιοι που δεν τόλμησαν να δεχτούν ούτε κυβερνήσεις οι οποίες πρόδωσαν τις χώρες τους σε ξένους κατακτητές.

•Βασικά η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία και εκχώρησή της. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ρητά αποδεχτεί και υπογράψει πως “παραιτείται η ελλάδα από την ασυλία λόγω άσκησης της εθνικής κυριαρχίας, άνευ όρων και αμετάκλητα”, καθώς
•και “όλα τα έννομα δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης έναντι του δανειστή του”,
•ενώ ταυτόχρονα η σύμβαση απαγορεύει στην ελληνική πλευρά να αναζητήσει “τρίτες πηγές δανεισμού”, να επιχειρήσει δηλαδή να δανειστεί από αλλού
•επιτρέπει όμως στους δανειστές της Ελλάδας να πωλήσουν τις “χρεωστικές τους απαιτήσεις σε τρίτους” (στην Τουρκία για παράδειγμα;)
•και προβλέπει πως εάν το ελληνικό δημόσιο καθυστερήσει για 30 μέρες να πληρώσει μία δόση του δανείου, τότε μπορεί να τεθεί σε ισχύ το σύνολο των επαχθών ρητρών της δανειακής σύμβασης.

Ετσι εκείνοι οι τέσσερις γερμανοί καθηγητές που προσέφυγαν στο συνταγματικό δικαστήριο της χώρας τους κατηγορούν την κυβέρνηση της δικής τους χώρας, ότι με την δανειακή σύμβαση αυτή:

•χρησιμοποιεί χρήματα των γερμανών φορολογουμένων προς όφελος ιδιωτικών τραπεζών και
•καταλύει την δημοκρατία σε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο εισηγητής μάλιστα που δέχτηκε την προσφυγή τάχθηκε υπέρ της προσφυγής. Εκκρεμεί η τελική απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου.

Σε αντίθεση με την αντίστοιχη ελληνική προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας όπου η εισηγήτρια της υπόθεσης, τάχθηκε κατά της προσφυγής, με ένα σκεπτικό τέτοιο που ειδικοί νομικοί κύκλοι θεωρούν πως στερείται βάσεως.

Ετσι η ελλάδα μετατράπηκε θεσμοθετημένα πλέον σε μια “δουλοπαροικία χρέους”. Οι κρατικοί πόροι, οι καταθέσεις των ελλήνων, το έδαφος της χώρας, οι δημόσιες δαπάνες συμπεριλαμβανομένων και των δαπανών για την άμυνα, έχουν τεθεί στην διάθεση των δανειστών του ελληνικού δημοσίου.

Η δανειακή σύμβαση, παράρτημα της οποίας είναι το περίφημο Μνημόνιο, δεν έχει έλθει ποτέ για συζήτηση και κύρωση στην ελληνική βουλή.

Η δανειακή σύμβαση αυτή ενώ δεν έχει κυρωθεί από την ελληνική βουλή έχει τεθεί σε ισχύ με βάση μια απλή υπογραφή του υπουργού οικονομικών. Η δυνατότητα μάλιστα αυτής της υπερεξουσίας δόθηκε στον υπουργό οικονομικών με μια απλή τροπολογία. Το καλύτερο δε όλων είναι ότι η τροπολογία αυτή προστέθηκε στον νόμο, μετά την ψήφισή του νόμου από την βουλή. Και μάλιστα δύο μέρες μετά την ψήφισή του. Τροπολογία σε ψηφισμένο νόμο.

Η περίφημη αυτή δανειακή σύμβαση του Μνημονίου απαγορεύει να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα των δόσεων που λαμβάνει η ελληνική κυβέρνηση από την Τρόϊκα, για οποιονδήποτε άλλο σκοπό, εκτός από την εξόφληση των χρεολυσίων των ξένων δανειστών.

Δηλαδή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ούτε ένα ευρώ από τις δόσεις του δανείου της Τρόϊκας, για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Στην πραγματικότητα δεν γίνεται καν εκταμίευση για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου. Απλώς τα χρήματα μεταφέρονται από την εκάστοτε δόση του δανείου με μια λογιστική εγγραφή, στους δανειστές του ελληνικού δημοσίου, στις ξένες τράπεζες που μας έχουν δανείσει. Το ελληνικό δημόσιο δεν πιάνει στα “χέρια” του, ούτε ένα ευρώ.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν δημιουργήθηκε ούτε από τα ελλείμματα, ούτε από τους υψηλούς μισθούς και τις υψηλές συντάξεις. Υπάρχουν χώρες με αναλογικά πολύ υψηλότερους μισθούς και συντάξεις, χωρίς πρόβλημα χρέους. Το 2009 το ελληνικό δημόσιο για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος πλήρωσε συνολικά 82 δις ευρω. Ενώ για μισθούς και συντάξεις συνολικά, μόνο 26 δις ευρώ.

Ετσι κανείς στις διεθνείς αγορές, οικονομολόγοι, ειδικός τύπος αλλά και κερδοσκόποι, δεν αναμένει ότι θα βρεθούν τα χρήματα για να εξυπηρετηθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος, περικόβοντας μισθούς και συντάξεις στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Οι περικοπές αυτές είναι μια παραλλαγή της πολεμικής τακτικής “σοκ και δέος” με οικονομικά όπλα, και έχουν άλλο στόχο. Να οδηγηθεί ο λαός στην απόγνωση ώστε αναγκαστεί να αποδεχθεί τις πιο σκληρές πολιτικές και το ξεπούλημα της χώρας του.

Περικόπτονται μισθοί και συντάξεις ενώ την ίδια στιγμή 65.000 έλληνες έχουν συσσωρευμένο πλούτο, σε κινητά και ακίνητα, που ισοδυναμεί με 4 φορές το ΑΕΠ της χώρας. Η ισότητα στην κατανομή βαρών που προβλέπει το Σύνταγμα σε πλήρη εφαρμογή.

Αν αυτή τη στιγμή το ελληνικό δημόσιο προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους, δηλαδή παύση πληρωμών προς τους δανειστές του, θα συμβούν τα εξής:

•για ένα χρονικό διάστημα δεν θα μπορεί να ξαναδανειστεί από τις διεθνείς αγορές. Μικρό το κακό γιατί και τώρα το ίδιο συμβαίνει, δηλαδή και τώρα το ελληνικό δημόσιο δεν δανείζεται και δεν μπορεί να δανειστεί από τις ξένες χρηματαγορές
•θα συνεχίσουμε να έχουμε όπως και είχαμε ως χώρα πρόσβαση στις διεθνείς αγορές εμπορευμάτων
•Ομως το σημαντικώτερο είναι πως μετά την μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους δεν θα χρειάζεται να δανειστεί το ελληνικό δημόσιο. Διότι και μόνοι οι φοροι που συλλέγει αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες του. Διότι μέχρι τώρα ο δανεισμός του ελληνικού δημοσίου γινόταν για να εξυπηρετεθούν προηγούμενα δάνεια και όχι τρέχουσες ανάγκες του.
Τα παραπάνω είναι μέρος μόνο της “απομαγνητοφώνησης” με δικά μου λόγια των όσων είπε ο πάντα εξαίρετος κ. Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος και αναλυτής, που αρθρογραφεί και στην εφημερίδα Το Ποντίκι, σε συζήτηση που είχε με τον δημοσιογράφο κ. Γεώργιο Σαχίνη στον τηλεοπτικό σταθμό Κρήτη TV, στις 4 Μαρτίου 2011.

Δείτε το βίντεο της συζήτησής τους, διαρκείας περίπου 2 ωρών, μια και αυτά που καταγράφω εδώ είναι ένα ελάχιστο μόνο μέρος.

Την συζήτηση πληροφοροθήκα από δημοσίευμα του καλού ιστολογίου Ενημέρωσης Πενταπόσταγμα, τον διαχειριστή του οποίου ευχαριστώ πολύ.

Θραξ Αναρμόδιος
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Εκπληκτική συνέντευξη πρώην Βρετανού διπλωμάτη. Μεταξύ άλλων ξεφτυλίζει το ΕΛΙΑΜΕΠ, τους 'καθηγητές' Βερέμη και Κουλουμπή και την Διαμαντοπούλου!


Πρώην διπλωμάτης (1975-1981), ο Βρετανός λέκτορας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Γουίλιαμ Μάλινσον, ο οποίος ζει μόνιμα στην Ελλάδα, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Πικρές Ελιές» -που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες από τις εκδόσεις της Εστίας- ανατρέχει στην ιστορία της Κύπρου και τις ποικίλες περιπέτειες που ο λαός τής μαρτυρικής Μεγαλονήσου βίωσε, ενώ στη συνέντευξή του στην «Ε» μιλά και για το σήμερα, το Αιγαίο, το Καστελόριζο, τα πετρέλαια, την ελληνοκυπριακή προσέγγιση με το Ισραήλ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.


Πρώην Βρετανός διπλωμάτης, ο Γουίλιαμ Μάλινσον καταγράφει στο βιβλίο του «Πικρές Ελιές» (εκδ. Εστία) μερικές πικρές αλήθειες για την Κύπρο
Από τη διπλωματία γιατί φύγατε;

«Ισως παραήμουν ευθύς χαρακτήρας για διπλωμάτης. Αν και ο σοβαρότερος λόγος ήταν η αίσθηση ότι η Βρετανία είχε πάψει πλέον να είναι ανεξάρτητη, συνεπώς, στο υπόλοιπο της καριέρας μου, δεν θα δούλευα για την πατρίδα μου αλλά για την Αμερική...».

Και πώς φτάσατε στη συγγραφή ενός βιβλίου με θέμα την Κύπρο;

«Οταν βρέθηκα το 1994 με υποτροφία στην Ελλάδα για το διδακτορικό μου, που ήταν σχετικό με τον Ψυχρό Πόλεμο, ανακάλυψα ένα έγγραφο του 1975, υπαγορευμένο από τον επικεφαλής του Φόρεϊν Οφις, το οποίο έλεγε: "Πρέπει να διαιρέσουμε τους Ελληνες και τους Τούρκους". Δεν πίστευα στα μάτια μου, οπότε αποφάσισα να το ερευνήσω περισσότερο. Στην πορεία συνειδητοποίησα τη σημασία του θέματος της Κύπρου, παρότι οι Ελληνες μάλλον τείνουν να το αποφεύγουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο θέμα της παροχής των ντοκουμέντων για την Κύπρο, οι Ελληνες με δυσκόλεψαν περισσότερο από τους Βρετανούς!».

Για ποιο λόγο οι Ελληνες «ζορίζονται» με το θέμα της Κύπρου;

«Επειδή υπάρχουν πολλοί "σκελετοί στο ντουλάπι τους". Προσωπικότητες του δημόσιου βίου που έκαναν πολύ άσχημα πράγματα στο θέμα της Κύπρου και είναι ακόμη εν ζωή... Επίσης, η ελληνική ιντελιγκέντσια και οι πολιτικές τάξεις δεν θέλουν να αναφέρονται ιδιαίτερα στο θέμα, επειδή υπήρξαν φορές στο παρελθόν που η "κυπριακή ουρά έσερνε το ελληνικό σκυλί": η ιστορία του Μακάριου, η ιστορία της τουρκικής εισβολής, η ιστορία της χούντας κ.λπ. δημιούργησαν ένα κλίμα στην Ελλάδα όχι ευνοϊκό για δημόσιες συζητήσεις σχετικά με την Κύπρο. Υπάρχει μια διάθεση να κρατιούνται χαμηλοί τόνοι κι ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο φόβος της Τουρκίας».

Φόβος για ποιο πράγμα;

«Για αύξηση της στρατιωτικής επιθετικότητας της Τουρκίας. Οι Τούρκοι κατόρθωσαν να συνδέσουν το θέμα της Κύπρου με το θέμα του Αιγαίου. Γι' αυτό η ελληνική κυβέρνηση δεν θέλει το ένα θέμα να επηρεάζει το άλλο. Ενώ, αντίθετα, η τουρκική επιθυμεί να εξετάζονται αυτά μαζί. Για να το πω πιο ωμά, χρησιμοποιώντας "ορολογία Κίσινγκερ", η τουρκική κυβέρνηση κρατάει την ελληνική από τα αρχ...α...».

Δηλαδή, εάν η Ελλάδα αποφασίσει ένα πρωί να σηκώσει τους τόνους στο θέμα της Κύπρου, τι θα γίνει;

«Θα υπάρξει ένταση, ίσως υπάρξουν "καινούργια Ιμια", ίσως κάτι χειρότερο».

Αρα, λέτε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα φοβάται την Τουρκία.

«Δεν ακούγεται πολύ ευχάριστο, αλλά ναι».

Θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά εάν, τα 37 χρόνια που μεσολάβησαν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η Ελλάδα κυβερνιόταν από πιο ισχυρές προσωπικότητες, πολιτικούς, διπλωμάτες κ.λπ.;

«Θεωρώ ότι στο θέμα της Κύπρου, όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξε από την πλευρά της Ελλάδας μια έλλειψη επιμονής. Από τη μια είχες τη δημόσια ρητορική του Ανδρέα Παπανδρέου, μπλα-μπλα-μπλα, μετά την ήπια προσέγγιση του Καραμανλή στη Ρωσία, αλλά κάπως αυτά δεν συνδυάστηκαν ποτέ. Κι αυτό είναι χαρακτηριστικό της Ελλάδας: οι Ελληνες δεν δείχνουν διάθεση να ενεργήσουν ομαδικά, πριν φτάσει το τελευταίο λεπτό. Κυρίως για κομματικούς λόγους. Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, η Ελλάδα δεν ελέγχει απολύτως το τι συμβαίνει».

Για ποιο λόγο;

«Υπάρχουν τεράστια συμφέροντα, αυτή τη στιγμή με το θέμα του πετρελαίου γίνονται πολλά στο παρασκήνιο με την Κύπρο, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Τουρκία, όπως π.χ. το Καστελόριζο, με την Τουρκία να διεκδικεί τις περιοχές γύρω από αυτό, διεκδίκηση που φαινομενικά δεν έχει σχέση με την Κύπρο αλλά φυσικά εντάσσεται στη γενικότερη τουρκική εξωτερική πολιτική. Ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους αλλά σίγουρα θα την κάνουν στον επόμενο γύρο, διεκδικώντας πρόσβαση στα πετρελαϊκά αποθέματα της περιοχής: οι Ρώσοι. Οπότε, για να είμαι δίκαιος με τους Ελληνες, υπάρχουν διπλωμάτες που γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά γνωρίζουν επίσης ότι οι Αγγλοσάξονες υποστηρίζουν την Τουρκία περισσότερο από την Ελλάδα. Κι ότι αν τα πράγματα φτάσουν σ' ένα κρίσιμο σημείο, η Αμερική και η Βρετανία στο τέλος θα πάνε με το μέρος της Τουρκίας. Παράλληλα, η Ευρώπη είναι αδύναμη. Δεν έχει δείξει το κουράγιο που απαιτείται για να παίξει ρυθμιστικό ρόλο σε όλα αυτά».

Πρόσφατα, με αφορμή το πετρέλαιο, υπήρξε προσέγγιση Κύπρου-Ισραήλ.

«Νομίζω ότι η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη προσέγγιση για να διαιρέσει την Ελλάδα και την Κύπρο. Βέβαια, και ο Παπανδρέου "χόρεψε πολύ" με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου. Θεωρώ ότι ήταν ένας "χορός τακτικής"...».

...ο οποίος δεν βοήθησε την Ελλάδα;

«Οχι, επειδή εκνεύρισε τον Ερντογάν. Είναι καλή ιδέα να ερεθίζεις τον Ερντογάν; Εντάσσεται στα συμφέροντα της Ελλάδας να είναι πάρα πολύ κοντά στο Ισραήλ ή μήπως είναι καλύτερο να κρατά κάποιες αποστάσεις;».

Πώς αντιμετωπίζει η Ελλάδα την προσέγγιση Κύπρου-Ισραήλ;

«Προφανώς η Ελλάδα θέλει να διασφαλίσει ότι η Κύπρος δεν θα κάνει κάτι που θα προκαλέσει προβλήματα σε σχέση με τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, όπως π.χ. συμβαίνει ήδη με το Καστελόριζο. Η Ελλάδα προς το παρόν δεν μπορεί να εξορύξει το δικό της πετρέλαιο, π.χ. στη Λήμνο, αφού η Τουρκία απειλεί. Συνεπώς η Ελλάδα ασφαλώς και θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί το τι κάνει η Κύπρος, κρατώντας όμως το Αιγαίο "εκτός"».

Και η Τουρκία; Πώς θα διαχειριστεί τη νέα κατάσταση;

«Η Τουρκία, εξαιτίας αυτής της προσέγγισης και εξαιτίας των πετρελαίων, θα γίνει πιο εχθρική απ' ό,τι ήδη είναι. Θα προσπαθήσει να κερδίσει όσο περισσότερα μπορεί, και αυτό θα αυξήσει την ένταση».

Ποιος θα ήταν ο ιδανικός, κατά την άποψή σας, τρόπος χειρισμού της όλης κατάστασης από την Ελλάδα;

«Να υποστηρίξει αυτό που κάνει η Κύπρος. Βέβαια φοβάμαι ότι ίσως η Κύπρος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την προσωρινή κόντρα Τουρκίας - Ισραήλ. Ωστόσο, μην ξεχνάτε ότι οι δύο χώρες συνεχίζουν να έχουν μεταξύ τους στρατιωτικές συμφωνίες, ενώ η Αμερική και η Βρετανία δουλεύουν πολύ πολύ σκληρά για να εξασφαλίσουν ότι οι ισραηλινοτουρκικές σχέσεις θα συνεχίσουν στο στρατιωτικό επίπεδο, αν και όχι δημοσίως. Και δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η δημόσια εχθρότητα».

Δηλαδή, πιθανόν η Κύπρος να παγιδευτεί υπερεκτιμώντας αυτήν τη φαινομενική κόντρα Τουρκίας -Ισραήλ;

«Θα μπορούσε. Αλλά γεγονός είναι ότι η Κύπρος βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο: και αυτή τη φορά όχι μόνο για γεωπολιτικά παιχνίδια αλλά και για πετρελαϊκά. Και πάλι υπάρχει ένα γαϊτανάκι: Τουρκία, Κύπρος, Ισραήλ (που σημαίνει Λίβανος και Συρία), την ίδια στιγμή έχουμε κάποια "προβληματάκια" στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ενώ δεν είμαι σίγουρος ότι η Αμερική και η Βρετανία έχουν καταλήξει σε μια δική τους πολιτική, αφού πιθανότατα περιμένουν να δουν πού θα "κάτσει η μπίλια" σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Ταυτόχρονα η γαλλο-γερμανική πολιτική είναι διαφορετική από την αγγλοσαξονική, ιδίως στη Βόρεια Αφρική, ενώ η Ρωσία δρα αργά, υπομονετικά, σταθερά και μεθοδευμένα, όπως πάντοτε έκανε στην ιστορία της, περιμένοντας ενδεχομένως να επωφεληθεί από την όλη σύγχυση που επικρατεί. Ιστορικά, οι Ρώσοι θεωρούσαν πάντοτε την πρόσβασή τους στη Μεσόγειο εξαιρετικά σημαντική. Μην ξεχνάτε ότι οι Ρώσοι εναντιώθηκαν απόλυτα στο σχέδιο Ανάν και θα το ξανακάνουν εάν δουν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, τα οποία στην Κύπρο είναι τεράστια. Ημουν εκεί πριν από λίγες μέρες και μπορούσες να δεις τους Ρώσους παντού. Οι Ρώσοι είναι εκεί και περιμένουν. Απλώς οι Αμερικανοί παίζουν ντραφτ, όπου ενεργείς γρήγορα, ενώ οι Ρώσοι σκάκι, όπου σκέφτεσαι πολύ πριν κάνεις την κίνησή σου. Η Ρωσία είναι πολύ έξυπνη στην εξωτερική της πολιτική. Μερικές φορές, όταν θεώρησε αναγκαίο, υποστήριξε και την Τουρκία. Αλλά το μεγάλο πετρελαϊκό παιχνίδι που πλέον παίζεται συνδέεται με την Κύπρο. Αν δεις το χάρτη, η εικόνα είναι φρικτή».

Τι εννοείτε με το «φρικτή»;

«Εννοώ ότι είναι γεμάτη από αγωγούς πετρελαίου και αερίου. Ο ένας πηγαίνει στην νότια Ιταλία, ο Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη συνεχίζει να μην είναι έτοιμος, τον οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου δυστυχώς δεν υποστήριξε όσο θα έπρεπε. Οι Ρώσοι τα βλέπουν όλα αυτά και είναι θυμωμένοι. Επίσης, η Ρωσία προμηθεύει την Ευρώπη με αέριο αλλά αυτό είναι το όπλο της και μπορεί να απειλήσει να "κλείσει τη στρόφιγγα" εάν δει να απειλούνται τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο. Η Ρωσία συνήθως υποστηρίζει την επίσημη θέση της κυπριακής κυβέρνησης. Η Ρωσία συνήθως δεν υποστηρίζει την ισραηλινή πολιτική εναντίον των Παλαιστινίων. Αυτό που θα ήθελε η Ρωσία, στον επόμενο "γύρο", σε λίγους μήνες, είναι να εκμεταλλευτούν οι ρωσικές εταιρείες το αέριο στα νερά της Μεσογείου. Τώρα υπάρχει μια αμερικανική εταιρεία που έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον και μια ισραηλινή. Θα υπάρξουν και άλλες στο μέλλον: γερμανικές, γαλλικές, ρωσικές κ.ά. Συνεπώς η κυπριακή πλευρά θα πρέπει να έχει καλές σχέσεις με όλους. Θυμήσου τον Μακάριο, πώς ισορροπούσε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση».

Η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πιο δυναμική στο θέμα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών της αποθεμάτων;

«Κατά την άποψή μου, η Ελλάδα θα έπρεπε να ζητήσει πολύ μεγαλύτερη βοήθεια από τη Ρωσία για πετρελαϊκές έρευνες. Παραδοσιακά, αφήνοντας έξω την ιδεολογία και τα υπόλοιπα, η Ρωσία έχει υπάρξει η λιγότερο εχθρική μεγάλη δύναμη απέναντι στην Ελλάδα. Η Ρωσία τώρα έχει λόγους να μην εμπιστεύεται την Ελλάδα. Στη διάρκεια της κρίσης η Ρωσία προσφέρθηκε να δώσει ένα μεγάλο φθηνό δάνειο, το οποίο ίσως οδηγούσε στην αποφυγή του ΔΝΤ. Ο Παπανδρέου είπε "όχι", απέρριψε την προσφορά, με τη δικαιολογία ότι θα βρισκόμασταν κάτω από τον έλεγχο των Ρώσων. Είναι άραγε βέβαιο ότι θα βρισκόμασταν κάτω από το ρωσικό έλεγχο με τον ίδιο τρόπο που βρισκόμαστε τώρα κάτω από τον έλεγχο του ΔΝΤ; Δεν είμαι αριστερός, απλώς προσπαθώ να ακολουθήσω την κοινή λογική. Συνεπώς, η διπλωματία της ελληνικής πλευράς με τη Ρωσία δεν μελετήθηκε τόσο στενά όσο θα έπρεπε και δεν υπήρξε τόσο αποτελεσματική όσο θα μπορούσε. Και ο μόνος λόγος που μπορώ να σκεφθώ είναι η αγγλοσαξονική πίεση και ελληνικά ιδρύματα, όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ, με τους κ. Βερέμη και Κουλουμπή, που εκφράζουν την αμερικανική θέση στην Ελλάδα».

Οι πρόσφατες εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, την Τυνησία, τη Λιβύη κ.λπ. πώς μπορούν να επηρεάσουν την Ελλάδα;

«Η Ελλάδα πάντοτε προσπαθούσε να ισορροπήσει τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ. Τώρα, με τη συνεργασία της με το Ισραήλ, το πράγμα μπερδεύεται λιγάκι...»

Η Τουρκία μπορεί να ενδυναμωθεί από αυτές;

«Ναι, επειδή μπορεί να παρουσιαστεί ως ο εγγυητής της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή».

Η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει αυτό;

«Η Ελλάδα έχει προσπαθήσει να το κάνει αυτό. Αλλά δεν είναι στη Μέση Ανατολή».

Η Κύπρος είναι;

«Γεωγραφικά, ναι. Διανοητικά, όχι και τόσο. Βέβαια η Κύπρος μπορεί να παρουσιαστεί ως εστία σταθερότητας. Οπως έγινε με την κρίση στον Λίβανο: πόσο χρήσιμη αποδείχθηκε η Κύπρος, όπου συνέρρεαν οι πρόσφυγες κ.λπ.».

Για την ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. τι λέτε;

«Υποστηρίζω τη γαλλογερμανική θέση για μια ειδική σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη. Ασπάζομαι την άποψη του Ζισκάρ Ντ' Εστέν ότι η ένταξη της Τουρκίας θα είναι το τέλος της Ευρώπης. Αφού η Τουρκία δεν είναι στην Ευρώπη. Επειτα, πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζουν η Αμερική και η Βρετανία την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, όταν η Τουρκία κατέχει μέρος της Ευρώπης, το οποίο δεν αναγνωρίζεται; Αν και είμαι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί δεν θέλουν δύο επίσημα αναγνωρισμένα κράτη στην Κύπρο, γιατί τότε τι θα γίνει με τις Συνθήκες, τι θα γίνει με τις βάσεις τους στο νησί; Θέλουν μια αδύναμη κεντρική κυβέρνηση ενώ ο μεγαλύτερος φόβος τους, παρότι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, είναι η Ρωσία. Συνεχίζουν να διακατέχονται από αυτή την εμμονή».

Συνεπώς, ο Ψυχρός Πόλεμος δεν έχει ακόμη τελειώσει;

«Ασφαλώς και όχι. Αλλωστε και ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν για την ιδεολογία, η οποία απλώς αποτελούσε τη δικαιολογία. Ηταν περί συμφερόντων οικονομικών. Κι αυτό συνεχίζεται με έναν πιο μαλακό τρόπο δημόσια αλλά με σκληρό στο παρασκήνιο. Οι Ρώσοι δεν ακούγονται πολύ τον τελευταίο καιρό κι αυτό είναι ενδιαφέρον. Ισως σύντομα στην Κύπρο κάποιες μοσχοβίτικες τρομπέτες ηχήσουν...»

Τους Βρετανούς, οι Κύπριοι πώς τους βλέπουν;

«Τους αρέσει ο βρετανικός τρόπος ζωής, οι βρετανικές ιδέες, η βρετανική οργάνωση, αλλά δεν εμπιστεύονται τις βρετανικές κυβερνήσεις. Και νομίζω ότι έχουν πολύ καλούς λόγους γι' αυτό. Γνωρίζουν ότι η βρετανική κυβέρνηση είναι σε συνεννόηση με την αμερικανική. Οι Κύπριοι έχουν επίσης πολύ υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και πολύ υψηλό ποσοστό δαπανών για την παιδεία. Το 8% του προϋπολογισμού τους πηγαίνει στην εκπαίδευση ενώ στην Ελλάδα είναι, πόσο, 2-2,5%; Στην πραγματικότητα οι Κύπριοι είναι λίγο παραπάνω Ευρωπαίοι από τους Ελληνες. Δεν είναι Βαλκάνιοι, είναι κοσμοπολίτες. Επίσης, είναι πιο οργανωμένοι από τους Ελληνες ενώ και οι "πελατειακές σχέσεις" που διακρίνουν την ελληνική κοινωνία βρίσκονται στην Κύπρο σε χαμηλότερο επίπεδο· υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια».

Η Ελλάδα βγήκε κερδισμένη από τη διαχρονική σχέση της με τη Βρετανία και την Αμερική;

«Γενικά, η Ελλάδα δεν υπήρξε τόσο ικανή όσο η Τουρκία στο να κερδίσει τη στρατηγική και πολιτική στήριξη της Βρετανίας και της Αμερικής ή ακόμη και της Γαλλίας και της Γερμανίας. Επειδή τα ελληνικά πολιτικά κόμματα δεν θα συμφωνήσουν ποτέ σε μια κοινή πολιτική. Η Ελλάδα φοβάται να πάρει ρίσκα, να μπλοφάρει, ενώ η κατάσταση απαιτεί κάποια ρίσκα, έστω υπολογισμένα. Η Αμερική είναι στην άλλη άκρη του κόσμου, η Ρωσία είναι δίπλα της. Η Ελλάδα πρέπει να κερδίσει μεγαλύτερη υποστήριξη από τη Ρωσία και, αν χρειαστεί, την Κίνα, για να φτάσει σε λύση με την Τουρκία για την Κύπρο. Βέβαια χρειάζεσαι πολύ σπουδαία διπλωματία για να το πετύχεις αυτό. Η Τουρκία είναι καλύτερη στις διεθνείς δημόσιες σχέσεις, χρησιμοποιεί μεγάλα ξένα γραφεία για να υποστηρίζουν τις υποθέσεις της. Η Ελλάδα είναι πολύ διχασμένη, κοιτά πολύ το τώρα, δεν βλέπει σε βάθος χρόνου και δεν μπορεί να δουλέψει ομαδικά. Υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο με τους Ελληνες και τους Γιαπωνέζους: Ενας Ελληνας είναι θαύμα, ένας Γιαπωνέζος είναι ένας "καθυστερημένος". Δύο Ελληνες είναι δύσκολοι, δύο Γιαπωνέζοι είναι απλώς βλάκες. Είκοσι Ελληνες είναι καταστροφή, είκοσι Γιαπωνέζοι είναι ένα θαύμα...».

Αρα, τα προβλήματα της Ελλάδας είναι η διχόνοια και ο ατομισμός.

«Και, σε επίπεδο κοινωνίας, η ξενομανία της. Η Ελλάδα έχει τάση να εισάγει οτιδήποτε ξένο, ανεξαρτήτως αν είναι καλό, κακό ή άσχημο. "Είναι ξένο, ω!, πρέπει να είναι καλό! πρέπει να είναι καλύτερο από τα δικά μας!". Δείτε την υπουργό Παιδείας, τη Διαμαντοπούλου: είναι ένα τέτοιο παράδειγμα στην εκπαίδευση· θα σκοτώσει την εκπαίδευση αν συνεχίσει έτσι! Προσπαθεί να αντιγράψει αγγλοσαξονικές αηδίες, να ρωτάς το μικρό παιδί "ποια είναι η ταυτότητά σου;" κ.λπ. Υπάρχει καλό εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, δεν χρειάζεται να εισαχθούν νέες ιδέες, χρειάζεται απλώς να αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες. Υπάρχουν όμορφα πράγματα εδώ, όμως οι Ελληνες δεν είναι υπερήφανοι γι' αυτά, θαυμάζουν πολύ τα ξένα πράγματα. Αλλά αυτός ο θαυμασμός δείχνει κάτι: ότι δεν μπορείς να κάνεις τη διάκριση μεταξύ τού τι είναι πράγματι καλό και τι είναι κακό. Υιοθετούνται θεωρίες από το εξωτερικό στην Ελλάδα και "η πλάκα", πολλές φορές, είναι ότι η ρίζα αυτών των θεωριών βρίσκεται στην αρχαία Ελλάδα! Θα ήθελα να δω λίγο παραπάνω αυτοσεβασμό στους Ελληνες. Ακούω πολλούς να λένε: "Με το ΔΝΤ χάνουμε τον αυτοσεβασμό μας". Μα, αυτό έπρεπε να το σκεφτείς είκοσι, τριάντα χρόνια πριν, όχι τώρα! Τι διάολο έκανες τόσον καιρό;». *

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Τί θα έκανες;



Από τον Εμμανουήλ Καλλιδίου
"press-gr"

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Τεράστια νίκη Γιώργου. Νέα υποδούλωση της χώρας στο διηνεκές!!!!



Τεράστια νίκη Γιώργου. Νέα υποδούλωση της χώρας στο διηνεκές!!!!

Απίστευτο. Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό το οποίο ακριβώς είχαμε προβλέψει. Εξάλλου η προπαγάνδα τους έχει γίνει πολύ προβλέψιμη. Από μέρες λοιπόν τώρα, παρατηρούσαμε ότι η κυβέρνηση και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του καθεστώτος, παρουσίαζαν την όλη κατάσταση πολύ τραγική και τον πρωθυπουργό να δίνει τις «μάχες» του. Άλλωστε και ο ίδιος σε όλες τις δηλώσεις του, επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «θα δώσουμε τη μάχη». Το λέγαμε ότι αυτό μας βάζει σε υποψίες πως στο τέλος θα παρουσιάσουν την καταστροφή ως τεράστια νίκη.


Από το πρωϊ λοιπόν σήμερα, ξεκίνησαν τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ να παρουσιάζουν ως τεράστια νίκη του κ. Παπανδρέου, αυτά που συμφωνήθηκαν μέχρι τις 2 τα ξημερώματα σήμερα στις Βρυξέλλες.

Τι συμφωνήθηκαν:

1) Να επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου των 110 δις ΕΥΡΩ.

2) Να μειωθεί το επιτόκιο από 5,8% σε 4,8% και

3) Να δανείζεται η χώρα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να επαναγοράζει τα ομόλογα που λήγουν. Δηλαδή νέο χρέος με μεγαλύτερο επιτόκιο για εξόφληση του παλιού.

Υπάρχει και μια τέταρτη συμφωνία την οποία κάνουν γαργάρα….. Την πώληση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δις ΕΥΡΩ, ως αντάλλαγμα για τα πιο πάνω..

Ποιες είναι οι συνέπειες:

1) Κερδίζουμε χρόνο, αλλά να τον κάνουμε τι;;

2) Διασώζεται προς το παρόν τα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο θα συνεχίσει να μας κυβερνά κανονικότατα, χωρίς να αλλάζει τίποτα.

3) Το χρέος των 110 δις μεγαλώνει. Απλά πολλαπλασιάστε τα χρόνια της επιμήκυνσης της αποπληρωμής του χρέους, επί 4,8% επί το κεφάλαιο, για κάθε χρόνο για να δείτε πόσο ακόμα μεγαλώνει το χρέος.

4) Το χειρότερο. Με τον δανεισμό από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, μετατρέπεται το ιδιωτικό χρέος προς τους διεθνείς τοκογλύφους, το οποίο θα μπορούσαμε άνετα να «κουρεψουμε» σε ενυπόθηκο χρέος προς τα κράτη της ΕΕ, όπως ακριβώς και τα 110 δις, το οποίο δεν θα μπορούμε πλέον να αγγίξουμε. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!!!!

5) Θα εκποιηθεί δημόσια περιουσία και επικερδείς ΔΕΚΟ αξίας 50 δις ΕΥΡΩ σε ιδιώτες.

6) Θα περάσουμε το Σύμφωνο Σταθερότητας που θέλει η Γερμανία στο εσωτερικό μας Δίκαιο.

7) Διαρκής λιτότητα και διεθνή υποδούλωσή μας στο διηνεκές.

Πως θα καταντήσουμε;

Στο τέλος, έπειτα από μερικά χρόνια, αφενός θα έχουμε χάσει τελείως την επικερδή δημόσια περιουσία μας, αφετέρου θα βρισκόμαστε με ένα τεράστιο ενυπόθηκο πλέον δημόσιο χρέος, προς τα κράτη της ΕΕ, το οποίο θα απειλήσει άμεσα τις ατομικές μας περιουσίες. Στο μεταξύ τα δύσκολα μέτρα θα συνεχίζουν να εφαρμόζονται.

Ιδού η τεράστια νίκη του κ. Παπανδρέου.

Αυτή τη φορά περιμένουμε από τον άλλο σημαντικό πόλο του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την Νέα Δημοκρατία να αντιδράσει.

Δεν θέλουμε τίποτε άλλο. Θέλουμε μόνο ένα ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ με το ερώτημα «Ναι τη νέα συμφωνία ή πτώχευση;».

Αν δεν το πράξει και τώρα η Νέα Δημοκρατία, δηλαδή, αν δεν αξιώσει να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός γι’ αυτή τη μακροχρόνια σκλαβιά που μας βάζουν, τότε θα έχει διαπράξει ολέθριο ιστορικό λάθος για την ίδια και τον τόπο.

Πηγή: http://hassapis-peter.blogspot.com/2011/03/blog-post_3410.html
Διαβάστε περισσότερα...

Σύμφωνα με τον τραπεζίτη κ. Γεννηματά μπορούμε να σωθούμε μέσα σε 5 λεπτά!



Δείτε το βίντεο οπωσδήποτε! Το απόλυτο ξεβράκωμα του συστήματος του ΓΑΠ, της ΝΔ, των υπολοίπων κομμάτων και των ΜΜΕ!

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Ο πονηρός κος Καστανίδης


«1. Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ.

2. Αν η πράξη της προηγούμενης παραγράφου είχε ως άμεσο επακόλουθο την τέλεση εγκλημάτων, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή τριών έως δέκα χιλιάδων (3.000 – 10.000) ευρώ, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη».
Νομοσχέδιο Καστανίδη

Ο πολύ "δημοκρατικός" κος Χάρης Καστανίδης, ο σημερινός Πασόκος Υπουργός Δικαιοσύνης (!), ανακοίνωσε ότι θα εισηγηθεί την ψήφιση του παραπάνω άκρως φασιστικού νόμου.


Αυτό το νομοσχέδιο στο σκεπτικό του θεωρεί ως δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που «αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία...». Φαίνεται ότι εκεί στην Πασοκολάνδη κάποιοι έχουν εθισθεί στην λήψη αποφάσεων ερήμην του λαού. Πριν από αρκετά χρόνια, επί χαρισματικού απατεώνος, είχαν κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ ως κρυπτο-φασιστικό, με αξιόλογη επιχειρηματολογία. Δυστυχώς επαληθεύονται πλήρως. Το κείμενο του ΣΤΑΘΗ που ακολουθεί, πρέπει να διαβαστεί με προσοχή και να μας προβληματίσει όλους, πριν είναι πολύ αργά...


Μέρκελαντ...

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 1 Μαρτίου 2011


Αν η παρότρυνση σε βιαιοπραγίες και η διέγερση παθών, «εχθροπάθεια» (!) κατά κάθε «άλλου», πρέπει να διώκεται, όχι με βάση το ποινικό δίκαιο, αλλά μια διαρκή «δίκη προθέσεων», των πάντων κατά των πάντων, τότε το πρώτο βιβλίο που θα πρέπει να οδηγηθεί στην πυρά είναι η Παλαιά Διαθήκη, με δεύτερο τα άπαντα του Λένιν και τρίτο τα ανάλεκτα του Μίκυ Μάους...

Πάμε και στην Ελλάδα για νόμο Γκεϋσώ; (σ.σ.: έτσι αποκαλείται στη Γαλλία ο νόμος που ποινικοποιεί τη γνώμη. Ο νόμος στίγμα για έναν πολιτισμό που ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του απ' τον διαφωτισμό κι όμως αναγνωρίζει Εγκλήματα Γνώμης, προτείνοντας μάλιστα για την καταστολή τους τη λογοκρισία. Αλλά και τις ποινικές καταδίκες).

Νόμους όπως ο νόμος Γκεϋσώ διαθέτουν αρκετές κεντροευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Αυστρία κι άλλες, και τους καθιέρωσαν υπό το κράτος της ενοχής τους για το Ολοκαύτωμα. Το δυσάρεστο είναι ότι, στην αρχή τουλάχιστον, αυτή η ποινικοποίηση της σκέψης, αλλά και της ιστορικής έρευνας είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους της ευρωπαϊκής Αριστεράς την οποία για μιαν ακόμη φορά οι καλές της προθέσεις την οδήγησαν τσιφ στην Κόλαση. Εν προκειμένω Κόλαση ήταν η δυνατότης πλέον των σιωνιστών να χαρακτηρίζουν ως αντισημιτισμό, έγκλημα μίσους και ρατσισμό ό,τι ενοχλούσε την ιμπεριαλιστική και συχνά φασιστική πολιτική του Ισραήλ. Το Ολοκαύτωμα αναγορεύθηκε σε Ταμπού!

Ιδιοκτησία και άλλοθι του Ισραήλ για πάσης φύσεως πολιτικά, ρατσιστικά (εναντίον των Παλαιστινίων), εθνικά (εναντίον όλων των άλλων, ανάμεσά τους και πολλοί Εβραίοι) και κοινωνικά (ταξικά) εγκλήματα.
Στη Γαλλία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ κι άλλες χώρες κάθε συζήτηση, γνώμη, έρευνα για το Ολοκαύτωμα μπορεί να οδηγήσει οποιονδήποτε στο εδώλιο.

Από πότε η Ελλάδα ζήλωσε τέτοια δόξα;
Ποιος έδωσε στον κ. Καστανίδη την εντολή (πάλι ο ελληνικός λαός;) στο νομοσχέδιο για την καταπολέμηση του ρατσισμού να προσδώσει διαστάσεις νόμου Γκεϋσώ;
Από πότε στην Ελλάδα τού σήμερα επαναποινικοποιούνται η σκέψη, οι απόψεις και η δημόσια διατύπωσή τους, όπως επί εμφυλιοπολεμικών κυβερνήσεων και επί χούντας;
Από πότε ασαφείς πολιτικοί και νομικοί όροι όπως η νεόκοπη «εχθροπάθεια» (!) θα αποτελούν αντικείμενο για δικαστική απόφανση;

Η πολιτική ορθότης μόνο (η οποία καταρρέει παντού από καιρό) οδηγεί τον κ. Καστανίδη σε λογοκριτικές παρεκβάσεις, ή η πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα του Αμερικανικού Εβραϊκού Λόμπυ οδηγεί την κυβέρνηση Παπανδρέου σε ένα ακόμα μάντρωμα, σε μιαν ακόμα «συμμόρφωσιν προς τας υποδείξεις»;

Θα οδηγηθούμε σε παραλογισμούς! Όπως αυτός που υφίσταται η αφεντιά μου χρόνια τώρα: παρ' ότι τιμώ και σέβομαι τους Εβραίους, παρ' ότι γονατίζω μπροστά στο Ολοκαύτωμα, όμως, επειδή καταγγέλλω τη δολοφονική πολιτική του Ισραήλ με συκοφαντούν οι πράκτορές του για αντισημίτη. Αλλά, όσο όλα αυτά μένουν στο επίπεδο του δημόσιου διαλόγου και της πολιτικής αντιπαράθεσης, μικρό το κακό. Όταν όμως γίνουν αντικείμενα λογοκρισίας, καταστολής, δικαστικών αποφάσεων, ποινών και ιδεολογικής τρομοκρατίας, το κακό θα είναι μεγάλο! Αυτό θέλετε, κ. Καστανίδη;
Έναν ακόμα νόμο σαν τον Τυποκτόνο νόμο Βενιζέλου (με τις αγωγές) που αυτήν τη φορά θα κλείνει στη φυλακή τις ιδέες, τη γνώμη, τις σκέψεις; Την έρευνα;
Στη δημοκρατία ο καθένας έχει το δικαίωμα στο λάθος του. Πόσω μάλλον το δικαίωμα να αποδείξει ότι μπορεί εν τέλει να 'ναι σωστό. Από πότε αυτή η διαδικασία γίνεται αρμοδιότητας Μπόγια και Ιεράς Εξέτασης;

Και κάτι ακόμα, το πιο σημαντικό.
Αυτό το νομοσχέδιο στο σκεπτικό του δηλώνει για την Ελλάδα ότι είναι μια χώρα που «αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία...».
Έχει αποφασίσει ο ελληνικός λαός ότι επιλέγει το πολυπολιτισμικό μοντέλο; Σας έχει δώσει ανάλογη εντολή, κ. Καστανίδη;
Σε μια εποχή που ο πολυπολιτισμός έχει χρεωκοπήσει παντού στην Ευρώπη, διότι οδηγεί κι εγκλωβίζει τους μετανάστες στα γκέτο, διότι τους καταδικάζει στη σκλαβιά, διότι τους καθιστά απλώς φθηνή εργατική δύναμη, εσείς με ποιο δικαίωμα και με ποίου την εντολή πάτε να βάλετε τέτοια βόμβα στην κοιλιά της χώρας;


Οι μετανάστες συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό της χώρας και κατά τούτο πρέπει να τους αναγνωρίζονται όλα τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους. Να έχουν το δικαίωμα στην επιλογή της ενσωμάτωσης ή της διαφορετικότητας. Κι όχι με πολυπολιτισμικές απατεωνιές (που εκτός των άλλων εκτρέφουν κι Ελληνες επαγγελματίες των ΜΚΟ) οι μετανάστες να οδηγούνται εξ ορισμού στο περιθώριο, στα γκέτο, στη διαρκή ταξική εκμετάλλευση και την κοινωνική απόρριψη.

Μπορεί η πονηρία της εξουσίας και η ευήθεια (ή η ιδιοτέλεια ορισμένων αντιεξουσιαστών) να 'ναι η χαρά της ακροδεξιάς, αλλά δεν μπορεί να 'ναι μια ακόμα αιχμαλωσία της χώρας...

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΗΧΗΡΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ


Γράφει ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ

Κρατικός ∆ιδάκτωρ Φιλοσοφίας της Σορβόννης.
Επικ. Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παν/μίου Αθηνών.
Επ. Σύμβουλος / τ. Αντιπρόεδρος του Π.Ι.


Αθήνα, 2 Μαρτίου 2011

Σχετικά με τη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου ∆ικαιοσύνης, ∆ιαφάνειας και Ανθρωπίνων ∆ικαιωμάτων για την «Καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού ∆ικαίου»

Kάθε λογής αντίσταση στην άλωση του ελληνικού κράτους από τους λαθρομετανάστες (γιατί περί αυτoύ πρόκειται) θα μπορεί με συνοπτικές διαδικασίες να αποτελέσει ποινικό αδίκημα και να επισύρει αυστηρές κυρώσεις. Είτε πρόκειται για διαμαρτυρία είτε για καταγγελία είτε για διαδήλωση.


Ακόμη και η εμπεριστατωμένη ανάλυση με δεδομένα και στατιστικά στοιχεία ή η αποδεικτικά θεμελιωμένη αρθρογραφία πολύ φοβάμαι ότι θα φιμωθούν χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Όσο για το έσχατο προπύργιο της ελεύθερης σκέψης, τα blogs, αυτό έχει ήδη στοχοποιηθεί και θα ριχτεί με συνοπτικές διαδικασίες στην πυρά.

∆εν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες: από τη στιγμή που ο αποδέκτης της διαμαρτυρίας ή και της αγανάκτησης μπορεί, αξιοποιώντας τη θολή και ακαθόριστη ρετσινιά του «ρατσισμού» ή της «ξενοφοβίας», να εγκαλέσει το διαμαρτυρόμενο και να μετατραπεί σε εισαγγελέα και δικαστή του, ΟΛΑ είναι δυνατά. Πολύ περισσότερο, όταν μεταξύ των λαθρομεταναστών θα βρίσκονται κάθε φορά πολλοί και πρόθυμοι μάρτυρες κατηγορίας, αν όχι και καταδότες.

Α∆ΥΝΑΜΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ Η ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ;
Κανένας δεν ισχυρίστηκε ποτέ πως οι λαθρομετανάστες πρέπει να αφεθούν στο έλεος εμπρηστικών καταγγελιών και εξτρεμιστικών ομάδων. Εφόσον βρίσκονται –για όσο καιρό ακόμη θα βρίσκονται και αναξαρτήτως του πώς βρέθηκαν– στη χώρα μας, δικαιούνται να απολαύσουν την προστασία μιας ευνομούμενης δημοκρατικής Πολιτείας, προσηλωμένης στις αρχές του ανθρωπισμού. Αλλά για το σκοπό αυτό το υφιστάμενο ήδη νομοθετικό πλαίσιο ήταν ίσως επαρκές. Με τον καινούργιο Νόμο –και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις– τίθεται υπό επιτήρηση η ελεύθερη έκφραση σκέψεων και ιδεών των Ελλήνων πολιτών, στοχοποιείται προκαταβολικά οποιοσδήποτε θα τολμήσει να διαμαρτυρηθεί για τα ανοιχτά σύνορα και για την ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής στη χώρα μας, στέλνεται στις μυρμηγκοφωλιές του Τρίτου Κόσμου το χαρμόσυνο μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να υποδεχτεί μετά βαΐων και κλάδων καινούργια στίφη λαθρομεταναστών και διατρανώνεται η ειλημμένη απόφαση της Ελληνικής Πολιτείας να ανεχτεί αν όχι και να ενθαρρύνει την αλλοίωση της εθνολογικής σύνθεσης του λαού μας με τη δραματική συρρίκνωση του ελληνικού στοιχείου.

Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας πως οι λαθρομετανάστες είναι οργανωμένοι και έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με κόμματα και ΜΚΟ, ότι οι εκπρόσωποί τους μιλούν και διαπραγματεύονται με ανώτατους αξιωματούχους της εκτελεστικής εξουσίας, ότι έχουν την υποστήριξη των ΜΜΕ, τα οποία ποδηγετούνται από την Κίρκη της «πολιτικής ορθότητας», ότι κάνουν επίδειξη δύναμης καταλαμβάνοντας πλατείες με το πρόσχημα της δημόσιας προσευχής και ότι εγκαθίστανται δυναμικά σε πανεπιστημιακές σχολές και δημόσια κτήρια, όπου, κραδαίνοντας τις σφιγμένες γροθιές τους, διατυπώνουν την αξίωση να υπαγορεύσουν στην Ελληνική Πολιτεία τους όρους τους, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το καινούργιο νομοθέτημα, που καταπνίγει στη γένεσή τους διαμαρτυρίες ή και διαβήματα του ελληνικού λαού, δεν παρέχει απλώς προστασία σε αδύναμους μετανάστες.

Τείνει, επιπλέον, να μετατρέψει τα στίφη των εισβολέων σε «εν δυνάμει» στρατό κατοχής!. Ο «στρατός» αυτής της άτυπης κατοχής όχι μόνο δε συναντά πλέον την παραμικρή αντίσταση στη σαρωτική προέλασή του, αλλά και έχει την αποδοχή, την έγκριση, την επιδοκιμασία και την πλήρη κάλυψη (νομοθετική, δικαστική, αστυνομική, διοικητική, οικονομική) της ίδιας της Ελληνικής Πολιτείας, εναντίον της οποίας στρέφεται.

Η Ελληνική Πολιτεία έχει καταστήσει απολύτως σαφείς τις επιλογές της: συμπαράταξη με τον εισβολέα και προληπτικός σωφρονισμός του γηγενούς. Όποιος τολμήσει στο εξής να διαμαρτυρηθεί ή και να αντισταθεί, κινδυνεύει να πιαστεί από την τσιμπίδα του αντιρατσιστικού/αντιξενοφοβικού νόμου και να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Οι ωραιολογίες και οι εύηχες διακηρύξεις δεν πείθουν πλέον κανέναν. Το Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου ∆ικαιοσύνης ακριβώς αυτές τις λαϊκές διαμαρτυρίες και αντιστάσεις αποσκοπεί να καταστείλει. Υπό τους αλαλαγμούς (αν όχι και με βάση τις καταγγελίες) των ΜΚΟ, των ταγμάτων εφόδου της Νέας Τάξης (αναρχικών-αντιεξουσιαστών) και των κατ‘ επάγγελμα «προοδευτικών» –με επί κεφαλής γνωστούς και μη εξαιρετέους πανεπιστημιακούς που δραστηριοποιούνται υπό την σκέπην των πτερύγων κάποιων ζάπλουτων «πατερούληδων»– η ελληνική κοινωνία υποχρεώνεται να τηρήσει τη «σιγή των αμνών», ενώ οι λαθρομετανάστες αναδεικνύονται κυρίαρχοι του παιχνιδιού!

H πολυπολιτισμικότητα, η οποία καταργεί την κυριαρχία του ελληνικού πολιτισμού στην ελληνική επικράτεια, μοιραίως ακυρώνει την ελληνικότητα στην ίδια την κοιτίδα της, δηλαδή την Ελλάδα. Αν το καλοσκεφτούμε, η πολυπολιτισμικότητα πετυχαίνει ειρηνικά και αναίμακτα ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ποικιλώνυμοι εχθροί του ελληνισμού στη διάρκεια της τρισχιλιετούς ιστορίας του. Αυτή η αθώα και ελκυστική έννοια της πολυπολιτισμικότητας, που στη συνείδηση των αφελών με τις ναρκωμένες αντιστάσεις δημιουργεί τους συνειρμούς της ανοχής απέναντι στο διαφορετικό, της πολυφωνίας και της ανθρώπινης επικοινωνίας, είναι μια θανάσιμη παγίδα για το ελληνικό έθνος, ένας ∆ούρειος Ίππος που οι σύγχρονοι Σίνωνες τον τοποθετούν στο κέντρο της εκπαίδευσης και της κοινωνίας μας με την προοπτική να αλώσουν και να εξαλείψουν την ελληνικότητά μας

Εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς και κατηγορηματικοί: η καταπολέμηση του ρατσισμού είναι απλώς ένα πρόσχημα και μια δικαιολογία. Ουδείς Έλληνας φέρεται εχθρικά στον αλλογενή, επειδή τάχα τα φυλετικά χαρακτηριστικά του τελευταίου διαφέρουν από εκείνα του γηγενούς. Και ο νομοθέτης, που αυτά όλα τα γνωρίζει πολύ καλά έστω και αν προσποιείται ότι τα αγνοεί, κατά βάθος είναι παγερώς αδιάφορος απέναντι στον κίνδυνο ενός «stricto sensu» ρατσισμού. Στην ουσία, εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι κάτι διαφορετικό και παραπολύ απλό. Να ελαχιστοποιηθούν ως την οριστική εξαφάνισή τους, αν είναι δυνατόν, οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας, την ώρα κατά την οποία: α) θα εξακολουθήσουν να εισβάλλουν στη χώρα μας ανεμπόδιστα τα στίφη των λαθρομεταναστών και β) θα εγκαθιδρύεται σταδιακά η «πολυπολιτισμικότητα», εξαιτίας της οποίας αλλοιώνεται η εθνολογική σύνθεση του ελληνικού πληθυσμού και συντελείται η κοινωνική και εθνική αποδόμηση της χώρας. Μετατραπήκαμε άραγε ξαφνικά σε ιδανικούς αυτόχειρες ή μήπως πάσχουμε από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει;

Το ότι όμως η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών είναι αγανακτισμένη από τη γενικευμένη παραλυσία και ασυδοσία με αποτέλεσμα να μη θέλει λαθρομετανάστες στη χώρα μας δεν αποτελεί ξενοφοβία. Είναι λογική αντίδραση σε μια κατάσταση έκρυθμη και πολλαπλώς απειλητική. Οι Έλληνες πολίτες, που μια ζωή πληρώνουν φόρους, που με το υστέρημά τους στηρίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία τους, που έχουν υπομείνει λιτότητες και έχουν υποστεί στερήσεις για ένα καλύτερο αύριο, που με το αίμα της καρδιάς τους συνέβαλαν στη δημιουργία κάποιων υποτυπωδών κοινωνικών αγαθών στη δύσμοιρη αυτή χώρα, γιατί θα πρέπει να κλείσουν τα μάτια την ώρα που η πατρίδα τους αλώνεται εξ απήνης και η ζωή τους υποβαθμίζεται;

Άλλωστε, δεν πρόκειται για μετανάστες που ήρθαν νόμιμα στη χώρα μας για να καλύψουν υπαρκτές ανάγκες σε εργατικό δυναμικό ούτε για αληθινούς πολιτικούς πρόσφυγες, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι αριθμητικώς αμελητέοι. Πρόκειται για στίφη ειρηνικών (επί του παρόντος) αλλά οπωσδήποτε παράνομων εισβολέων, που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τη γλώσσα, τη νοοτροπία, την κουλτούρα και τις έγνοιες των Ελλήνων. Οι άνθρωποι αυτοί δε διαθέτουν τίποτα περισσότερο από τα προσωπικά προβλήματά τους και δεν απαιτούν τίποτα λιγότερο από το να τους επωμιστεί και να τους αποκαταστήσει μια χώρα, στο εσωτερικό της οποίας είναι ξένα σώματα και η οποία έχει από κάθε άποψη φτάσει προ πολλού στα όριά της.

Βέβαια, η συνωμοσιολογία δεν είναι πάντοτε καλός σύμβουλος και η εθνική μανία καταδίωξης μπορεί να οδηγήσει σε κυνήγι μαγισσών. Είναι, όμως, δύσκολο να μην αναρωτηθούμε πώς αυτοί οι εξαθλιωμένοι εισβολείς βρίσκουν αρκετές χιλιάδες δολάρια ο καθένας για να πληρώσουν τους «δουλεμπόρους» (άλλη κακοποιημένη λέξη!) και ποιος τους δασκαλεύει να κραδαίνουν από ένα τυπωμένο χαρτί με τα δικαιώματά τους. ∆ε χρειάζεται πολλή σκέψη για να συμπεράνει κανείς ότι κάποιοι τους χρηματοδοτούν, τους οργανώνουν και τους «σπρώχνουν» στην Ελλάδα για λόγους που εύκολα μπορούμε να μαντέψουμε. Θα φιμώσει ο νόμος κάθε αντίρρηση, διαμαρτυρία ή αντίδραση σε αυτή τη θεσμοθετημένη άλωση του Ελληνικού Κράτους.

ΜΕΡΙΚΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ
Με βάση ποια λογική η Ελλάδα πρέπει να γίνει ο χώρος υποδοχής των απανταχού της γης κατατρεγμένων, καταπιεσμένων και εξαθλιωμένων; Υπάρχει κάποιο ιστορικό συμβόλαιο που να μας επιβάλλει, στο όνομα της απανταχού της γης δυστυχίας, να δυστυχήσουμε και εμείς (ακόμη περισσότερο από ό,τι δυστυχούμε ήδη) στην ίδια την πατρίδα μας;
• Σεβόμαστε τον πόνο των αλλοδαπών –τον ανθρώπινο πόνο, γενικότερα– και πονάμε βλέποντάς τους να υποφέρουν. Πονάμε, όμως, περισσότερο τους Έλληνες, τους ομοεθνείς μας, που η λαθρομετανάστευση τους βλάπτει πολλαπλά. Με ποια λογική χαρακτηριζόμαστε γι’ αυτό ρατσιστές και ξενόφοβοι και με ποια αιτιολογία ποινικοποιούνται τα συναισθήματα, η σκέψη μας και η ελεύθερη έκφραση των ιδεών μας, επειδή θα μπορούσαν τάχα να προκαλέσουν «εχθροπάθεια»;
• Ακόμη και αν η Ελλάδα δεσμεύεται από συνθήκες που με απίστευτη ενδοτικότητα και απρονοησία είχαν κάποτε σπεύσει ορισμένοι να υπογράψουν (η χρόνια νόσος του «καλού και υπάκουου παιδιού» κατατρύχει ανέκαθεν την εξωτερική πολιτική μας), πού είναι άραγε η στοιχειώδης εκείνη ελληνική λεβεντιά, που θα επέβαλλε σε τέτοιες περιπτώσεις τη μονομερή καταγγελία ή, έστω, τη σθεναρή επαναδιαπραγμάτευση αυτών των επαχθέστατων συνθηκών την ώρα που η κατάστα- ση για την πατρίδα μας έχει φτάσει πια στο «μη περαιτέρω»;
Ποιος, αλήθεια, ρώτησε ποτέ τους Έλληνες αν θέλουν η ελληνική κοινωνία να γίνει πολυπολιτισμική; Ποιος τους ζήτησε ποτέ να συγκατατεθούν, προκειμένου η πλειονότητα των κατοίκων της Ελλάδας, σε ένα ορατό μέλλον, να μην είναι Έλληνες; Ποιος τους κάλεσε ποτέ να αποφασίσουν ότι η Ελλάδα δε θα ανήκει μελλοντικά στους Έλληνες αλλά στους λαθρομετανάστες; Και αν, όπως θα συμφωνούσε κάθε καλόπιστος, οι Έλληνες ουδέποτε κατέληξαν συνειδητά και υπεύθυνα σε απόφαση σχετικά με το τεράστιο αυτό θέμα, τότε ποιοι ανέλαβαν την ιστορική ευθύνη να αποφασίσουν για λογαριασμό τους, αδιαφορώντας αν έτσι τους οδηγήσουν σταδιακά στον εθνικό αφανισμό;
• Ποια κατάρα, τελικά, βαραίνει τη δύσμοιρη αυτή χώρα, ώστε οι ταγοί της να δείχνουν ανοχή σε οτιδήποτε μειώνει την εθνική κυριαρχία μας, αλλοιώνει την ιστορική μας ιδιοπροσωπία και τείνει να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα ουδετεροεθνές μόρφωμα;


Η Ιστορία διδάσκει ότι τα έθνη σηκώνονται όρθια και αποδύονται σε σκληρούς αγώνες, όταν διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη και η επιβίωσή τους. Αντίθετα, όσα δεν έχουν τη θέληση και τη δύναμη να το κάνουν σε μια πρώτη φάση απαλείφουν από τον τίτλο του Υπουργείου Παιδείας τον επιθετικό προσδιορισμό «Εθνικής» χωρίς ποτέ να εξηγήσουν γιατί. Και, σε μια δεύτερη, εκφοβίζουν με έναν «αντιρατσιστικό» και «αντιξενοφοβικό» νόμο το νοικοκύρη.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Guardian: Πόσο νόμιμο είναι το δημόσιο χρέος;


Με άρθρο του στον βρετανικό Guardian, ο Έλληνας δημοσιογράφος Κώστας Λαπαβίτσας, καλεί τους αναγνώστες να στηρίξουν την καμπάνια για το έλεγχο του δημόσιου χρέους της Ευρώπης. «Το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης της ευρωζώνης. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, που είναι πολύ υψηλό εδώ και χρόνια, έχει αυξηθεί εξαιρετικά από το 2009. Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος κλιμακώθηκε από τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών που προστέθηκαν σε αυτό. Η Πορτογαλία και η Ισπανία κινδυνεύουν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Παρόμοιες τάσεις μπορούν να υπάρξουν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς να αποκλείεται ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο», λέει ο αρθρογράφος.


Η αύξηση του δημόσιου χρέους τελικά οδήγησε στην υιοθέτηση πολιτικών λιτότητας σε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Οι δημόσιες δαπάνες, μεταξύ άλλων για την υγεία και την εκπαίδευση, κόπηκαν. Μισθοί και συντάξεις συμπιέστηκαν. Έμμεσοι φόροι επιβλήθηκαν. Το κόστος της κρίσης μεταφέρθηκε στους ώμους των ανθρώπων που δεν είχαν καμία σχέση με το οικονομικό όργιο του 2001-7. Στην περιφέρεια δε της ευρωζώνης η μεταφορά του κόστους έχει λάβει καταστροφικές διαστάσεις, με την κατάρρευση των εισοδημάτων και τη μαζική ανεργία.

Αυτές οι πολιτικές λιτότητας έχουν δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην αξιοπιστία της δημοκρατίας, πέρα από τις κοινωνικές και τις οικονομικές επιπτώσεις. Οι εργαζόμενοι, έχουν κληθεί να επωμισθούν το βάρος του δημόσιου χρέους, αλλά έχουν ενημερωθεί πραγματικά για τη σύνθεσή του, τους όρους και τις πηγές του; Η απάντηση είναι ένα ηχηρό όχι σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Οι δημόσιες διαθέσιμες πληροφορίες είναι ελάχιστες. Σημαντικές πτυχές της έκδοσης του χρέους, όπως οι εργασίες των τραπεζών στις αγορές ομολόγων, καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου. Ακόμη λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με το ρόλο των πολιτικών και των συνδέσεών τους με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τους εργολάβους και άλλους επικεφαλής ιδιωτικών επιχειρήσεων. Οι βουλευτικές εκλογές είναι εντελώς ανεπαρκείς για να ρίξουν φως σε αυτά τα ερωτήματα.

Πόσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε για παράδειγμα ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι νόμιμο, δεδομένου ότι έχει ήδη τεθεί σε άμεση αντίθεση με τους κανονισμούς της ΕΕ, που αναφέρουν ότι το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ; Οι πιστωτές - κυρίως ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες - είχαν πλήρη επίγνωση της περιφρόνησης αυτής της νομικής απαίτησης όταν δάνειζαν το ελληνικό κράτος.

Για να βρεθούν απαντήσεις, οι χώρες θα πρέπει σχηματίσουν επιτροπές ελέγχου που θα είναι ανεξάρτητες από τα πολιτικά κόμματα, αλλά και από το κοινοβούλιο και άλλους μηχανισμούς του κράτους. Θα πρέπει να περιλαμβάνουν δημόσιους ελεγκτές, οικονομολόγους, νομικούς και άλλους ειδικούς, αλλά και εκπρόσωπους της κοινωνίας των πολιτών και των εργατικών συνδικάτων.

Σε αυτή τη βάση θα πρέπει να εξετασθεί το δημόσιο χρέος για να διαπιστωθεί αν είναι παράνομο ή απλώς απαράδεκτο. Η κοινωνία στη συνέχεια θα έχει περισσότερο λόγο στο πώς θα αντιμετωπισθεί. Αν μη τι άλλο δε θα αποδεχθεί αυθαίρετα κανόνες που η Γερμανία θέλει τώρα να επιβάλει στα συντάγματα των μελών της ευρωζώνης.

Μια καμπάνια για να σχηματισθεί μια επιτροπή ελέγχου ξεκίνησε στις 3 Μαρτίου με την υποστήριξη από 200 εξέχοντες υπογράφοντες από όλο τον κόσμο και χιλιάδες άλλους στην Ελλάδα. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα ευρύ κίνημα που θα απαιτήσει ανεξάρτητη γνώση και τον έλεγχο του δημόσιου χρέους.

Ποιοι συμμετέχουν στην καμπάνια:

Από το εξωτερικό την έκκληση υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέττης (MIT) Νόαμ Τσόμσκι, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς, ο πρώην βουλευτής των Βρετανών Εργατικών Τόνι Μπεν, πρώην υπουργοί από τον Ισημερινό, βουλευτές και ευρωβουλευτές από την ΕΕ.

Στην πρωτοβουλία μετέχουν και Έλληνες βουλευτές, συνδικαλιστές, οικονομολόγοι, συνταγματολόγοι, πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, κ.ά.

Μεταξύ αυτών είναι οι βουλευτές κ. Π. Λαφαζάνης και κυρία Σοφία Σακοράφα, ο ομότιμος καθηγητής Νομικής και ακαδημαϊκός κ. Γιώργος Κασιμάτης, οι οικονομολόγοι-πανεπιστημιακοί κ. Κώστας Βεργόπουλος και Κ. Λαπαβίτσας, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Τμήματος Νομικής ΑΠΘ κ. Κώστας Χρυσόγονος, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, ο καθηγητής εργατικού δικαίου κ.΄Αρης Καζάκος, οι πανεπιστημιακοί Αριστείδης Μπαλτάς, Σάββας Ρομπόλης,Ευτύχης Μπιτσάκης και κυρίες Πέπη Ρηγοπούλου και Τζίνα Πολίτη, ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αθήνας κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο επ. καθηγητής Ιστορίας Ιδεών, τμ. Πολ. Επιστημών ΑΠΘ κ. Σπύρος Μαρκέτος, ο πρώην αντιπρόεδρος ΣτΕ κ. Μιχάλης Δεκλερής, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπύρος Παπασπύρος, ο κ. Αλέκος Αλαβάνος(υπογράφει ως πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), ο κ. Μανώλης Γλέζος, ο πρώην βουλευτής κ. Π. Κοροβέσης, η σκηνοθέτης κυρία Αλίντα Δημητρίου, οι συγγραφείς κυρίες Μάρω Δούκα, Ιωάννα Καρυστιάνη και Νάντια Βαλαβάνη, οι μουσικοσυνθέτες Διονύσης Τσακνής και Γιάννης Αγγελάκας, ο σκιτσογράφος κ.Στάθης Σταυρόπουλος, οι δημοσιογράφοι κ.κ. Γιώργος Δελαστίκ , Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Αρης Χατζηστεφάνου, Αντ. Νταναβέλλος , ο δικηγόρος κ.Δήμος Τσακνιάς.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

Η αυθάδεια της αφόρητης κοροϊδίας


Αποτελεί δεινή ύβρη του ελληνικού λαού και αβυσσαλέα προσβολή της νοημοσύνης του, να αυτό-αναγορεύεται, κομπάζων, ο κατοχικός πρωθυπουργός, αυτή η κακοήθη νεοπλασία του δωσιλογισμού, ως προστάτης της Ελλάδας, ως φύλακας των «ιερών και οσίων» και ως Κέρβερος της αλήθειας!!!

Στην ομιλία του στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ακούσαμε τα εξής ευτράπελα τής προκλητικά κακοήθους ανεκδοτολογίας του:

«Θέλω να ξέρετε πως από μένα θα ακoύτε μόνο τη γλώσσα της αλήθειας»!!!



«Θέλω να ξέρετε ότι είμαστε στο σωστό δρόμο. Ότι οι αλλαγές αυτές θα φέρουν καρπούς. Ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο. Και αν ακόμη γύρω μας μοιάζει έρημος, στο βάθος είναι ο κόσμος που δεσμευτήκαμε να χτίσουμε για τα παιδιά μας»!!!

«Όσοι μας κάνουν εύκολη κριτική για το μηχανισμό στήριξης ας μας πουν την εναλλακτική τους πρόταση. Ευθαρσώς. Διότι μία ήταν η εναλλακτική πρόταση: Η εναλλακτική θα ήταν η φτώχεια και η μιζέρια. Οι μαζικές απολύσεις από ΔΕΚΟ και Δημόσιο. Η πιθανή μας έξοδος από το ευρώ. Κλειστές οι τράπεζες, χρεοκοπημένες οι εταιρείες»!!!

«Φυσικά για την πατρίδα μίλησα και θα μιλώ με τους πάντες. Με κάθε αρμόδιο ανά την υφήλιο, με κάθε έναν που θα μπορούσε να βοηθήσει την Ελλάδα»!!!

Αυτά δεν χωνεύονται ακόμα και από στομάχια που δεν τρυπάνε ούτε με πέτρες.

Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι…

Μα τόσο προκλητική αναίδεια και αυθάδεια ψεύδους, υποκρισίας και καρατόμησης των εννοιών και των λέξεων είναι αδύνατον να βρεις σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία

α). Η ομιλούσα και φλύαρη μακέτα του γλοιώδους ψεύδους αυτό-προβάλλεται ως «η γλώσσα της αλήθειας»!!!

Εδώ συλλαμβάνεται καθημερινά, διαρκώς, και από τότε που ήταν Αντιπολίτευση να λέει ασύστολα και χονδροειδή ψεύδη και αυτή τη γλώσσα της αφόρητης και απαστράπτουσας ψευτιάς την εμφανίζει σαν τη «γλώσσα της αλήθειας»!!!

ΕΛΕΟΣ!!!

β). Έχει καταληστεύσει το λαό, έχει αφανίσει τα μεροκάματα και τις συντάξεις, έχει απλώσει και βαθύνει κάτω από κάθε όριο αντοχής τη φτώχεια, την εξαθλίωση και την ανεργία, επιχειρήσεις κλείνουν με ρυθμούς πυροβόλου, τα πάντα ξεπουλιούνται, οι τράπεζες φουσκώνουν από κέρδη και επιδοτούνται από πάνω και ο ανεκδιήγητος Πρωθυπουργός μιλάει για «σωστό δρόμο» και για ανυπόστατες και ψευδείς κριτικές!!!!

Ο άνθρωπος δεν παίζεται, ακριβώς γιατί η αυθάδεια της βλακείας και μάλιστα της δωσίλογης βλακείας είναι …αήττητη!!!!

γ). Γυρνάει τον κόσμο για να ξεπουλήσει σε τιμές ευκαιρίας την Ελλάδα, συζητάει με τον Στρος Καν, το αρπακτικό αυτό της διεθνούς μαφίας του χρήματος (ΔΝΤ) και όλα αυτά είναι για το «καλό της Ελλάδας»!!!

Τέτοιος «πατριωτικός» εμπαιγμός!!!!!!

Οι αντοχές του νευρικού συστήματος έχουν και τα όριά τους…

Όλα βεβαίως τα κόμματα και τα αποκόμματα, καθώς και τα «ανεξάρτητα κινήματα» αρκούνται να «κυλούν» τα λογύδρια τους σαν χλιαρό νεράκι.

Αντί να κτυπήσουν τις καμπάνες της καθόδου του λαού στο δρόμο…

Μία μέρα να καταλάμβαναν το Σύνταγμα, αυτή η κακοήθης νεοπλασία του κυβερνητικού ψεύδους και του δωσιλογισμού θα εξαφανιζόταν από προσώπου γης…

Αρκετά πια με αυτή την πασοκική κακουργία του ψεύδους, της υποκρισίας και της απάτης, αλλά και με το χλιαρό νεράκι των καθεστωτικών δεκανικιών…

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=26584#26584
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Στον δρόμο του αίσχους για συγκυβέρνηση της απόλυτης συγκάλυψης...


Το ΠαΣοΚ δεν θα μπορεί σε λίγο να κυβερνήσει, η ΝΔ δεν θέλει, κι έτσι η συγκυβέρνηση των δύο γίνεται ελκυστική για τις δύο ηγεσίες.

Την ερχόμενη Τρίτη θα γίνει συνάντηση των “αρχηγών” των πολιτικών κομμάτων. (Η λέξη βέβαια “αρχηγός” είναι τουλάχιστον όνειδος προκειμένου περί “δημοκρατίας”, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση).

Θεωρητικά θα βρεθούν για να συζητήσουν για τις εξελίξεις σχετικά με την οικονομική κατάσταση και την ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής στις 25 Μαρτίου. Στην ουσία, η μια πλευρά, το ΠαΣοΚ, θα ρίξει στο τραπέζι το δέλεαρ της συμμετοχής στην εξουσία, προς την άλλη πλευρά, τη ΝΔ. Κανονικό προξενιό.



Το ΠαΣοΚ σε λίγο δεν θα μπορεί να κυβερνήσει. Η λαϊκή αντίδραση μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, τα μέτρα δεν βγαίνουν και δεν οδηγάνε πουθενά, αντίθετα έχουνε στραγγίσει την αγορά και έχουν ρίξει 2 με 3 εκατομμύρια συνέλληνες στην απαξίωση, την κατάθλιψη και την οργή. Και σε λίγο, αν συνεχίσει η έλλειψη μετρητών από την πιάτσα, στην πείνα. Η έκρηξη φαίνεται κοντά. Και μπορεί να είναι και ανεξέλεγκτη, ανάλογα και με την απελπισία.

Η ΝΔ δεν θέλει να κυβερνήσει. Το είπε, το ξαναείπε, το καταλάβαμε. Δεν είναι μόνο ότι το ΠαΣοΚ εξυπηρετεί σαφώς καλύτερα τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου, που και τα δύο κόμματα εξυπηρετούν, και άρα πρέπει να συνεχίσει να κυβερνά. Είναι και ότι το σύστημα προσπαθεί να κρατήσει κάποιες από τις δυνάμεις του “άφθαρτες”, ώστε όταν θα ρθει η ώρα να διαλέξει ο λαός στις εκλογές, να έχει ως εναλλακτική να προτείνει την “αντι-μνημονιακή” ΝΔ που θα “τιμήσει την υπογραφή του κράτους”.

Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική λύση της “κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας”, αν τα πράματα παραστραβώσουν και ο λαός δεν συγκρατιέται με τίποτε (πάντα υπάρχει εννοείται και η λύση του στρατιωτικού νόμου ή κάποιου συνταγματάρχη που δεν κρατιέται να μας σώσει και να εκπληρώσει έτσι και το εφηβικό του όνειρο “να κυβερνήσει την ελλάδα”, που τόχει και το ονειρεύτεται “από τη σχολή”) . Εχουν ήδη κάτι επιλογές από σερ και διάφορους άλλους μυστήριους γέροντες που μαγειρεύουν αυτή την περίοδο, ώστε να τους προικίσουν και με λαϊκό έρεισμα.

Αλλά όσο περνάει ο καιρός και η οικονομική κατάσταση στομώνει και ο λαός στυλώνει τα ποδάρια, τόσο πιο ελκυστική γίνεται, για τις ηγεσίες των κομμάτων, μια άλλη λύση: της συγκυβέρνησης ΠαΣοΚ-ΝΔ. Αν δώσει φυσικά και την έγκρισή της η εγχώρια οικονομική ολιγαρχία που είναι και ο πραγματικός ιδιοκτήτης της γλυκυτάτης μας πατρίδας, από συστάσεως ελληνικού κράτους. Και πιο πριν.

Αυτή η λύση της συγκυβέρνησης είναι η πιο ελκυστική για όλους.

Για το ΠαΣοΚ, διότι θα συνεχίσει να είναι στην εξουσία. Πράγμα ζωτικό για τα μεγαλοστελέχη του ΠαΣοΚ, που άλλα έχουν πάρει πρωτάθλημα στη διαφθορά, άλλα δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς κόκκινα χαλιά, χαιρετούρες, παχυλές αμοιβές και κυβερνητικές πτήσεις και γενικώς όλοι τους θα προτιμούσαν να μείνουν ακόμη μια βδομάδα στα γραφεία τους κιας τσακιζόταν ο τόπος στον γκρεμό. Τη μάνα τους μπορούν να την αποχωριστούνε. Την εξουσία όχι.

Για τη ΝΔ είναι ελκυστική λύση για τους ίδιους λόγους πάνω κάτω. Επιπλέον η απομάκρυνση από την εξουσία είναι αφόρητη για ορισμένους, σε προχωρημένο στάδιο της ασθένειας. Ακόμη η προοπτική της συμμετοχής στην εξουσία, είναι ελκυστική και ως πολιτική τακτική, διότι θα συσπειρώσει τα στελέχια που τώρα λοξοκοιτάνε προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς και θα παγιώσει την δύναμη του αρχηγού εσωκομματικά. Οταν ένας αρχηγός έχει να μοιράσει κυβερνητικές καρέκλες, τότε είναι στην πιο κορυφαία του στιγμή από άποψη εξουσίας στους από κάτω του.

Η συγκυβέρνηση όμως ενέχει και έναν κίνδυνο για το καθεστώς, πολύ σοβαρό. Να απαξιωθούν εντελώς και πέρα για πέρα, και τα δύο κόμματα συγκυβερνώντας. Ακόμη και στα μάτια εκείνων που απόμειναν (πόσοι είναι, το κέρατό μου) να πιστεύουν πως το σύστημα μπορεί να βρει την λύση στο σημερινό χάλι, με τα παλιά του εργαλεία. Είναι σοβαρός κίνδυνος και μπορεί έτσι το καθεστώς να χάσει ένα μέρος από τις εναλλακτικές του.

Εννοείται πως εμείς, ο λαός, δεν έχουμε να περιμένουμε κάτι καλό από μια τέτοια συγκυβέρνηση. Δεν θα γίνει για το καλό μας. Αλλά για να αποσπάσει την λαϊκή συναίνεση, να μειώσει την οργή και να κερδίσει χρόνο, συνεχίζοντας την εφαρμογή των Μνημονίων. Στα οποία μνημόνια ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ κόμματα συμφωνούν. Και μην ακούτε. Δείτε μόνο ποιους φορολογούν μονίμως και τα δύο κόμματα και κυρίως, ποιους όχι. Και ποιους στηρίζουν οικονομικά.

Η επαφή με την εξουσία δεν διαφθείρει μόνο τον άνθρωπο. Τον αρρωσταίνει κιόλας. Τον μεταβάλλει ψυχικά με έναν αμετάκλητο τρόπο. Το ίδιο και η προσδοκία της εξουσίας.

Ετσι, ενώ ζούμε σε έναν ορυμαγδό, σε μια μεγάλη καταστροφή που το ίδιο το πολιτικό σύστημα μας οδήγησε, δεν ακούγεται ούτε μία κουβέντα για αναμόρφωση του πολιτεύματος. Για εκδημοκρατισμό. Για επιστροφή της εξουσίας ή μέρους της στον φυσικό της ιδιοκτήτη: τον λαό.

Η παρούσα ολιγαρχία της πολιτικής και η κρυμμένη πίσω της ολιγαρχία του πλούτου, εμφανίζουν το οικονομικό πρόβλημα σαν να ήταν ένα τεχνικό πρόβλημα. Ενώ βέβαια εκείνοι ξέρουν καλά και εμείς ο λαός έχουμε αρχίσει και αντιλαμβανόμαστε πια, πως η παρούσα κρίση είναι αποτέλεσμα της ολιγαρχικής φύσης του κοινοβουλευτισμού. Και της αποκλειστικής εξυπηρέτησης από μέρους του μόνο της ολιγαρχικής πλουτοκρατίας.

Ο κοινοβουλευτισμός οδεύει προς τον πλήρη εξευτελισμό του, στα μάτια ακόμη και του πιο αδαούς πολιτικά πολίτη. Και ίσως νάναι αυτό και ένα κέρδος για μας, τον λαό, από αυτή την κρίση στην οποία η απληστία και η εξουσιομανία τους μας οδήγησε.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011


Γράφει ο JZ

Ελλάδα μου, Μάνα μας, σε φιλώ.

Έλειπα χρόνια μακρυά σου και σε λησμόνησα. Ήμουν εδώ, κι όμως έλειπα.

Με πήραν στο παιδομάζωμα, Μάνα. Εκεί στις αρχές του Σεπτέμβρη του -75, εμένα κι άλλους πολλούς απ’ την ίδια γέννα μας πήραν απ’ τον κόρφο σου και μας έβαλαν στη στράτα να μας κάνουν αναλλώσιμα για τις ιδεολογίες τους, τις λέρες και τις απαταιωνιές τους.

Οι αλήτες, μάνα, που ‘ρθαν απ’ τα ξένα με τα τρανά ονόματα και το δανεικό εγγλέζικο βρακί, την αμερικάνικη τρύπια κάλτσα και τις γαλικές κολώνιες… Αυτοί ήρθαν να σ’ αποτελειώσουν κόβοντας τα κεφάλια μας. Κι είχαν μαχαίρια και λόγχες που τέτοιες δεν ξανά ‘δες ούτε του πέρση βασιλιά, ούτε του τούρκου, ούτε του γερμανού.


Μας πήγαν στα “σχολειά” τους να μας τυφλώσουν, να μας σπάσουν τα δάχτυλα να στραβώσουν τα μυαλά μας, να γίνουμ’ ένα με δαύτους και να τους υπηρετούμε μια ζωή. Κι άρχισαν να σε ξεγυμνώνουν εμπρός μας… πρώτα τη γαλάζια ποδιά, ύστερα τα σχολικά Σάββατα, κατόπιν τους τόνους και τα πνεύματα… τα νεύματα. Πήραν τα βιβλία και τα κιτρίνησαν… έκαναν τα σχολεία κουτιά. Τσιμεντένιες αυλές, κάγγελα στα παράθυρα, τσιμέντο και σοβάς παντού… σχολείο αδιάφορο, άχρωμο, άοσμο, άγευστο… η χειρότερη πόρτα για να μπεις στη ζωή.

Γυμνάσιο… στραγκαλισμός των εφηβικών ονείρων… αίθουσες κονσέρβες των 35 και των 40 ψυχών, ευνουχισμός της κρίσης, ο βωμός της παπαγαλίας. Εκεί μας μάθανε πως δεν είμαστε παιδιά σου Μάνα, και πως στα χώματά σου ήρθαμε “ινδοευρωπαίοι” και σφάξαμε τον κόσμο σου. Πως το αλφάβητό σου είναι του Γιαχβέ και ο Πλάτωνας αντέγραφε το Μωυσή και πως οι αρχαίοι μας παπούδες ήταν κύναιδοι, ομοφυλλόφιλοι και παιδεραστές… Γυμνάσιο… εκεί σκοτώσανε το Διόνυσο μέσα μας… Σκονάκια στα μανίκια, τσιγάρο στην πίσω αυλή, κοπάνες, αλάνικο περπάτημα, ουίσκια και μπύρες στα κλεφτά, μπιλιάρδα και ρέφα στα ουφάδικα, βιντεοταινίες με το Ντούζο στις καφετέρειες… μαγκιές, κλανιές, ροχάλες και χουφτώματα… Αυτά μας τάϊζαν, αυτά τρώγαμε, άλλο δρόμο δε μας δείξαν…

Ύστερα Λύκειο, Πολυκλαδικά πειράματα, Τεχνικά αλητοκότετσα, Γενικά της πτυχιακής παραμύθας. Πάλης ξεκίνημα, σχολείο μπουρδέλο απ’ τις παρατάξεις και τα κόματα… Ο γιός του βουλευτή πρόεδρος στο 15μελές… αλλαξοκωλιές με τα γαλαζοπράσσινα συμβούλια καθηγητών, βουτιές στο “ταμείο”, μίζες απ’ τις εκδρομές… κονόμα τρελή στην πενθήμερη… Μαθητές κοματόσκυλα, σιχαμένες “προεκλογικές” εκστρατίες… αφίσσες τυπωμένες απ’ το κόμμα, ανορθόγραφα συνθήματα στον τοίχο που μόλις άσπρισε ο επιστάτης… και μετά κοπάνα, σούζες κι ορθάδικο ο ένας πάνω στον άλλο.

Δώδεκα χρόνια στα θρανία και δεν μου μάθαν να κοιτώ την ομορφιά σου Ελλάδα μου. Και οι δάσκαλοι στο χορό της συνδίκας ως τα κέρατα βουτηγμένοι. Η ταυτότητά μας, ένα χαρτί πλαστικοποιημένο, αυτό μόνο.

Πανεπιστήμιο… ευνουχιστήρια κρίσης, φυτόριο κοματοσκύλων. Μια μάντρα προπτυχιακών προβάτων… αφίσες για το πάρτυ της ΠΑΣΠ με το ξεκώλι γκεστ-σταρ, εκπαιδευτική της ΔΑΠ στη Μύκονο για παρτούζες, οι άλλοι με τα κόκκινα κολημένοι στα υπόγεια με το Βασίλη να σκούζει “Πρώτη Μαϊου” κλπ κλπ. Εξεταστική, πεντάρια, τάβλι και φράπα, κλαμπάκι κι άπλυτο το άδειο απο μέρες τάπερ με τα γεμιστά… Ένα ολόκληρο κράτος να μη μπορεί να ενεργοποιήσει τα νιάτα του, να μη μπορεί να τα δείξει πως ν’ αναπνέουν στο φως….

Στρατός… λούφα, αγγαρία, υποταγή στον καραβανά μαλάκα με τα συμπλέγματα εξουσίας και τη σκοπιά να κοιτάει τοίχο. Κανένα ιδανικό για σένα , όλος ο στρατός ένα πεδίο μίζας και βολέματος. Αρχαία ρητά παντού… ποιός να διαβάσει… «Ω ΞΕΙΝ, ΑΓΓΕΛΕΙΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙΣ ΟΤΙ ΤΗΔΕ ΚΕΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ» ποιός να το καταλάβει με την σαχλή “τυρόπιτα” στο κεφάλι και τη χακί “μπυτζάμα” για στολή… Βολές με μπαγιάτικα πυρομαχικά, το g3 ολογυάλιστο αλλά στο “γάμο του καραγκιόζη”… 18 μήνες πεταμένοι στο βωμό των δεικτών της ανεργίας…

Μετά δουλειά στην αρένα του κάπιταλ, σε τσιφλικάδες που αγόρασαν τα πάντα με κολώχαρτα τυπωμένα από τραπεζίτες, ΣΤΑΖΙ και CIA. Πέντε – δέκα τύποι αφέντεψαν τα πάντα. Μεγαλέμποροι που βάλαν χέρι στην κοινή περιουσία και μεγαλοψιλικατζήδες που με τις εφημερίδες και τα κανάλια γέμιζαν τα ρεζερβουάρ της μπουλντόζας που ‘χε τη μίζα στη Βουλή. Πέντε – δέκα τσιφλικάδες “εργολάβοι” αγόρασαν τις μετοχές της ζωής μας, των παπούδων και των παιδιών μας. Τώρα μας “νοικιάζουν” τη ζωή μας με πανωτόκια. Πέντε – δέκα τοκογλύφοι που τίποτα δεν κάναν στη ζωή τους παρά μόνο, αγόραζαν ομάδες, συνειδήσεις, κόματα, πολιτικούς… Πάμπλουτοι μεγιστάνες που κοντράραν τα μεγέθη τους στα κότερα και τις θαλαμηγους και το στόλο των ελικοπτέρων… Όσοι είχαν εργοστάσια και δίναν’ δουλειές τα κλείσαν και γίναν έμποροι. Μια Ελλάδα άνεργη να ταϊζει μεγιστάνες…

Εδώ στα χάμω, πόλεμος για την επιβίωση… Αν δεν έχεις καγιέν δεν είσαι τίποτα στα μέρη σου Ελλάδα. Και το τίποτα δε νοιάζεται για σένα… Τελευταία ρουφηξιά στο μάλμπορο, τ’ αποτσίγαρο στο δρόμο, διπλοπαρκαρισμένες αγονίες, “χέρι” στο φπα… Ημιυπαίθριος βίος, ξυστό και στοιχηματζήδικο για την άσπρη μέρα… Ο “κονομημένος” είν’ ο έξυπνος – μουρμουράς όταν τον βλέπεις - κι ας τρώει απ’ τη σύνταξη του πατέρα και το γάλα του αγέννητού σου.

Γεννοκτονία γίνεται μάνα μου Ελλάς. Πραγματική γεννοκτονία των Ελλήνων στον τόπο σου. Στρατιές τηλεβοθράρηδων ξερνάνε μίσος για σένα και για ότι δικό σου, αμέτρητοι τηλεπούστηδες του λάϊφστάϊλ λένε στις κόρες σου να ξεπαρθενιαστούν στα 12 για να πουλάνε τα μαγαζιά μπιχλιμπίδια και τα γειρατιά να γαμάνε με πολυεθνικά βιάγκρα. Φέραν’ και δυο εκατομμύρια δύστυχους απ’ έξω και μας κλείσανε στα πίσω απ’ τα κάγγελα των παραθύρων μας να κοιτάμε τα βλήματα του Μέγκα, τα πρωϊνά φερέφωνα και τα σιχάματα του μεσημεριού.

Γενοκτονία… που και γιατί να φέρεις παιδί στα μέρη σου Ελλάδα μου σήμερα αφού δεν θα σε γνωρίσει… Οι γονείς δε μεγαλώνουν τα παιδιά τους, αλλά η μουρόχαβλη στην πλάσμα με τα εξτένσιον. Οι γονείς δουλεύουν διπλοβάρδιες για το χιλιάρικο, οι παπούδες δουλεύουν κι αυτοί να μαζέψουν τα ένσημα – το νόμισμα για το Χάρο…

Λυπάμαι μάνα μας Ελλάδα μου γλυκειά. Αν συνέβαλα κι εγώ στο χάλι αυτό να ξέρεις πως το έκανα στο δρόμο για την επιβίωση. Ζωή άξιά σου δεν ζήσαμε, τον ουρανό σου δεν τον είδαμε, τη σημαία σου την αφήσαμε κουρελιασμένη και τον ύμνο σου τον κομπιάζουμε… Δεν είμαστε προδότες όμως και δεν φεύγουμε αν οι αλήτες που σε γδάρανε δεν τα πληρώσουν όλα και με πανωτόκια.
Ένα νέο μνημόνιο για πολιτικούς – δημοσιογράφους – και καρχαρίες… Μέχρι η Πέτρα σου Ελλάδα να ξαναγίνει άορνος….

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Bookmark and Share